De puzzels verschijnen steevast op een achtergrond die ons wat van China laten zien.

Mahjong Party Pack teert op het succes van de Nintendo Wii. Dat is te zeggen, het succes van de minigames. Want dat is nu net het enige echte sterke punt van dit Mahjong-spel: de minigames. Op je eentje is dit spel echt niets speciaal en is het niet aan te raden geld neer te tellen voor dit spel. Met twee of (vooral) met meer spelers kan het wel heel erg leuk zijn. In de Party Mode van het spel kan je uit verschillende modi kiezen: speel je samen op hetzelfde speelveld, of allebei met je eigen Mahjong-veld? Naar onze mening was het veel leuker om op één groot veld te spelen. Als je toevallig dezelfde combinatie gezien hebt, is het een kwestie van snelheid om als eerste de juiste steentjes op elkaar te leggen.

De adventure modus neemt je mee doorheen China, al stelt het niet veel meer voor dan enkele woordjes uitleg over een historische plek en een bijpassende afbeelding.

Wanneer je allebei één deel van de combinatie vast hebt, moet iemand zijn koppigheid bedwingen en het steentje laten vallen en dus ook de punten van die combinatie verliezen. Met twee spelers kan dit heel erg grappig zijn, maar met vier spelers eerder verwarrend en soms zelfs frustrerend wanneer de andere spelers je altijd te snel af zijn. Maar toch hoef je geen doorgewinterde puzzelaar te zijn om een eerlijke kans te hebben in dit spel.

Wat is Mahjong?

Voor deze review had ik eigenlijk een steekproef moeten nemen om te onderzoeken hoeveel mensen bekend zijn met het spel Mahjong. Uit mijn bevindingen blijkt wel dat er mensen zijn die het al hun leven lang spelen maar ook mensen die er niet bekend met zijn. De regels zijn dan ook niet altijd even eenvoudig, al hangt dit ervan af welk “pakket” van regels je gebruikt. Voor het originele bordspel – dat gespeeld wordt met porseleinen steentjes met Chinese afbeeldingen op – bestaan er namelijk verschillende regels en kan je het spel eenvoudiger of net moeilijker maken, naargelang je voorkeur.

Mahjong Party Pack gaat voor de traditionele en eenvoudigere regels waarbij het enkel gaat om combinaties te maken. Voor het grootste deel is dit geen grote uitdaging omdat je naar identieke steentjes zoekt, maar je zoekt ook bepaalde combinaties: verschillende soorten bloemen die bij elkaar horen, steentjes die zomer en winter voorstellen enzovoort. Ook hier hebben de steentjes hun typische Chinese tekens, maar je kan tijdens elk willekeurig moment kiezen om over te schakelen naar andere ‘sets’ van tekeningen, zoals eten of kinderlijke letters en cijfers. Hierdoor wordt het veel eenvoudiger voor nieuwe en jongere spelers om de regels van Mahjong te leren.

Snelcursus China

De Party modus is voor de liefhebbers zeker aan te raden. De controles zijn niet moeilijk, de regels eenvoudig en iedereen die nog nooit Mahjong of op een Wii gespeeld heeft, zal zich meteen in het spel kunnen verdiepen. Hierin is Mahjong Party Pack dus zeker geslaagd: de voornaamste modus is toegankelijk en leuk, zeker wanneer je met allerlei Mahjong-liefhebbers speelt.

De party modus is uitgebreid en kan voor hilarische, maar ook frustrerende situaties zorgen.

Daartegenover staan de twee andere modi. Ze zijn niet echt uitmuntend maar ze moeten er wel bij zitten om het spel vollediger te maken. Enerzijds is er de Solitaire modus, waarin je gewoon op je eentje kan spelen, afhankelijk van de regels die je zelf kiest. Niets speciaals op zich, maar de modus leent zich uitstekend voor die momenten waarop je een half uurtje niets te doen hebt en eens snel een spelletje wil spelen. Anderzijds is er een de Adventure modus. In feite is deze hetzelfde als de Solitaire modus, met uitzondering dat je door het Chinese land trekt en er alle historische en toeristische trekpleisters leert kennen. In feite krijg je een aantal afbeeldingen en een beetje tekst te zien, waarna je een Mahjongpuzzel voorgeschoteld krijgt. Veel meer dan dat is het niet, dus buiten een aantal leuke weetjes die je over China leert kennen, is er niet aan.

Mahjong op je Wii of liever niet?

Deze game is aan te raden wanneer je zelf een fan van Mahjongpuzzels bent, maar is des te leuker met meer personen. Als je het huis deelt met andere liefhebbers van de Chinese puzzel, is het dus een aanrader. Op je eentje is het spel niet zo speciaal: de beelden zijn niet uitmuntend mooi en de muziek is vreselijk eentonig. Toch zal je een tijdje zoet zijn met het spel en blijft het één van die titels waar je naar kan grijpen wanneer je een klein uurtje toch niets te doen hebt – wat vaak een probleem is met de grote titels. Toch zal Mahjong Party Pack enkel interessant zijn en blijven voor haar multiplayermodi.

Score: 6/10

Het kleurrijke scherm is prettig om te zien, maar het is heel moeilijk om te balanceren in de bal.

Het klinkt heel eenvoudig: in zeven verschillende spelwerelden van telkens tien levels, moeten de aapjes het einde bereiken, al rollend in hun bal. De eerste spelwerelden zijn zeer envoudig en je zal onmiddelijk gecharmeerd zijn door de warme, leuke beelden die het spel op je televisiescherm toveren. De aapjes zijn schattig en maken vrolijke geluidjes en elk level heeft zijn eigen, unieke muziek – meestal is deze muziek leuk om naar te luisteren.

Onevenwichtige bal

Tot zo ver het goede nieuws, want er is ook een serieus nadeel aan Super Monkey Ball: Step & Roll. De besturing van het spel is zeer frustrerend: je hebt de keuze tussen het Balance Board en de Wii-afstandsbediening. Gebruik je het Balance Board, dan zijn alle obstakels in de levels verwijderd om het je iets makkelijker te maken, maar controle over je aapje houden is zeer moeilijk op deze manier van spelen. Het is moeilijk om de basisbewegingen uit te voeren, zoals rechtdoor rollen, afremmen, stil blijven staan of scherpe bochten nemen.

Je moet je gewicht op het Wii Balance Board verplaatsen om zo het aapje voort te kunnen bewegen. Niet altijd even makkelijk.

Je kan ook met de Wii-afstandsbediening spelen. Dit maakt dat je al veel meer controle hebt over de bal, maar nu is het speelveld bezaaid met obstakels om het moeilijker te maken. De besturing is heel gevoelig en de spelcamera draait plots en onverwachts waardoor je alle controle verliest. In het begin valt dit allemaal nog goed mee, maar uiteindelijk worden de levels zó moeilijk dat het haast onmogelijk is om je geduld niet te verliezen wanneer je voor de zoveelste maal de dieperik in valt.

De gulden middenweg

De gulden middenweg is, zo blijkt, heel eenvoudig. De speelvelden mét obstakels en spelen de afstandsbediening, maar dan samen met een vriend. In de zogenaamde co-op modus kan je per twee de spelwerelden doorkruisen. Eén speler navigeert zich een weg met de bal, terwijl speler twee met de afstandsbediening op het scherm moet richten en alle obstakels moet kapot schieten. Het spel is zo nog steeds heel uitdagend, maar niet frustrerend moeilijk zoals het geval is met de singleplayer modus. Zo wordt Super Monkey Ball: Step & Roll een uitdagend en zeer leuk spel, des te meer omdat je samen met een vriend speelt en het vaak hilarisch is als je het niet haalt dankzij jezelf of je vriend. Het enige (overduidelijke) nadeel is natuurlijk dat je wel iemand nodig hebt om het met je te spelen.

De aapjes blijven altijd even schattig lachen, ook al zijn ze dankzij jou voor de zoveelste keer te pletter gestort.

Tot slot zijn er ook nog enkele minigames. Enkele van deze spelletjes zijn zeer charmant – net zoals de rest van het spel – maar het gaat hier natuurlijk om het feit of ze al dan niet leuk zijn. Het grote deel van de minigames is dat jammer genoeg niet – aanvankelijk toch al zeker. Het is namelijk zo dat de besturing hier weeral de grote zondebok is: voor enkele spelletjes die er veelbelovend uitzagen is de besturing zodanig ingewikkeld dat de fun er al snel uit is. Ben je fan van korte minigames, dan kan je beter een spel zoals Mario Party of WarioWare aanschaffen. Deze spelletjes zijn veel beter uitgewerkt; in Super Monkey Ball: Step & Roll kan je je beter concentreren op de aapjes veilig en zonder al te veel frustratie naar de eindstreep te rollen.

Score: 6,5/10

Het spel in één zin omschreven

Een klassieke 2D sidescrolling platformer met Super Mario die heel wat in gemeen heeft NEW Super Mario Bros. voor de Nintendo DS.

Wat vonden we goed?

Iedereen die ooit al eens een klassieke 2D-Mario game gespeeld heeft, weet dat hij/zij zich mag verwachten aan een dosis oerdegelijk platformplezier van de bovenste plank. Met enkele kleine wijzingen aan de formule die al meer dan twintig jaar werkt, is New Super Mario Bros. Wii een game voor zowel doorwinterde spelers als volslagen leken. Het leveldesign getuigt, ondanks dat men zowat alle clichés aandoet (ijs-, vuur- en andere typische werelden) van heel wat creativiteit.

De moeilijkheidsgraad is van een redelijk uitdagend niveau – zeker voor nieuwkomers – maar nergens wordt het frustrerend. Die nieuwkomers kunnen, nadat ze een handvol levens kwijtgespeeld zijn in één level, er wel voor kiezen om een computergestuurde Luigi te laten voordoen hoe je de stage moet voltooien. Met de nieuwe multiplayermodus kun je het hele spel met maximaal vier spelers doorlopen. Samenwerking en kleine plagerijen (je kan bijvoorbeeld je vrienden oppakken en weggooien) gaan hier hand in hand. Voor de verzamelaars is New Super Mario Bros. Wii een ware droom: in ieder level zitten telkens drie medailles verstopt, waarmee je een extra negende wereld vrijspeelt.

Wat stoorde ons?

We hebben al betere muziek gehoord in Mario-spellen. Daarnaast is de speelduur, met acht werelden die je elk op ongeveer een uur kunt uitspelen, eerder aan de korte kant. We vonden het tenslotte nog jammer dat je met de gekantelde Wiimote moést spelen en er geen optie voor een klassieke controller voorzien was.

Conclusie

Al wie het klassieke platformgenre ook maar een beetje een warm hart toedraagt, zal zich ongetwijfeld vermaken met het New Super Mario Bros. Wii.

Score: 8/10

Het spel in één zin omschreven

De Texasrakkers is gebaseerd op de gelijknamige 3D-animatiefilm, die op zijn beurt een bewerking is van het (opnieuw) gelijknamige stripboek uit 1959 waarin Suske, Wiske, Lambik, Sidonia en Jerom in Texas ten strijde trekken tegen Jim Parasijt, die alle cowboys wil verkleinen.

Wat vonden we goed?

De voorkant van het doosje oogde niet onaardig. Het spel is volledig Nederlandstalig. En het vijftig jaar oude stripboek waar men de mosterd bij gehaald heeft is best nog amusant.

Wat stoorde ons?

Alles. Men veronderstelt dat je ofwel de film gezien ofwel de strip gelezen hebt, want van een verhaal in het spel hebben wij alvast weinig gemerkt. Er zijn vier levels (de mijn, Dark City, de trein en het schuilhol van Parasijt) die elk nog eens onderverdeeld zijn in vier stukken (met de bijzonder originele benaming A, B, C en D). Iedere stage kan in tien tot vijftien minuten uitgespeeld worden, waardoor je (gelukkig, in feite) al na een dikke drie uur het einde bereikt. De Texasrakkers is een bijzonder rudimentaire sidescrolling platformer, waarin je lineair van het ene naar het andere punt moet lopen, met amper afwijkingen van het vaste pad. Het enige wat je hoeft te doen is lopen, tegenstanders uit de weg ruimen en hendels overhalen. Onderweg dien je sterren, flessen met verkleinde cowboys en groene bollen te verzamelen, maar het nut daarvan ontsnapt ons volkomen.

Daarnaast zijn er nog een pak frustrerende elementen: tegen een vijand met een geweer is het vrijwel onmogelijk om zelf niet eerst geraakt te worden alvorens jij hem kan omleggen (met een katapult met steentjes, uiteraard), het is vaak onduidelijk in welke openingen en kuilen je wel of niet mag springen – en duik je in de verkeerde, dan mag je op slag van vooraf het level herbeginnen... en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De graphics zijn blokkerig, de achtergronden zijn flauw en ongeïnspireerd, alle attributen worden eindeloos gerecycleerd en de animaties zijn houterig. Men heeft maar vier verschillende stukjes muziek voor de vier stages geschreven, die zich om de twintig seconden dan nog eens herhalen ook. Tenslotte zijn de geluidseffecten gewoon belabberd.

Conclusie

Absoluut te vermijden, dit wanproduct. Werkelijk op ieder aspect zwaar gebuisd.

Score: 1/5

Het spel in één zin omschreven

In de Doos van Pandora los je opnieuw met professor in de archeologie Layton en zijn leergierige hulpje Luke al puzzelend een mysterie op.

Wat vonden we goed?

Na het succes van the Curious Village, besloot Nintendo om het vervolg volledig in het Nederlands te vertalen. De vertaling is van een hoog niveau en maakt het spel voor heel wat mensen een pak toegankelijker. Het mysterieuze verhaal rond de Doos van Pandora en de talloze charmante personages en locaties (een luxueuze trein, een plattelandsdorpje en een charmante stad) bieden een aangename achtergrond voor waar het eigenlijk allemaal om draait: puzzels oplossen. Het merendeel van de hersenkrakers is wederom goed gevonden en ook op het vlak van variatie heb je niets te klagen. Met 138 puzzels in het spel, plus vijftien extra (en erg moeilijke) na het uitspelen én enkele uitgebreide minigames, ben je al gauw twintig uur zoet. Voor wie het puzzelwerk wat lastig vindt, zijn er meer dan voldoende hintmuntjes om je een duwtje in de rug te geven. Daarenboven kan je iedere week weer een nieuwe puzzel downloaden! Tot slot vonden we ook de vrolijke grafische stijl en de aangename muziek een vermelding waard.

Wat stoorde ons?

De vertaling mag dan wel degelijk zijn, de Nederlandstalige stemmen zijn gewoonweg afschuwelijk. Daarnaast waren er toch een aantal puzzels die we net wat minder goed uitgewerkt vonden – soms was de uitleg zelfs gewoon niet helder genoeg. Maar onthou dat dit slechts op een handvol breinbrekers betrekking heeft. De ontknoping van de plot is, net zoals in the Curious Village, weer bijzonder absurd en voelde eerder aan als een teleurstellende deus-ex-machina.

Conclusie

Professor Layton en de Doos van Pandora biedt, net als zijn voorganger, licht verteerbaar en – toegegeven – verslavend puzzelplezier, netjes verpakt in een genietbaar, mysterieus verhaal met een knappe audiovisuele stijl. Op naar het derde en laatste deel in de Layton-trilogie!

Score: 4/5

In Overlord: Dark Legend volg je de avonturen van de jongste telg uit het adellijke geslacht van Greenvale. In het verleden regeerde de familie over uitgestrekte landen en bezat ze onmetelijke rijkdommen, maar onder de huidige vorst is de macht en het aanzien van Greenvale danig getaand. Wanneer de jongste zoon van Greenvale op zijn zestiende verjaardag een magisch harnas ontdekt, verandert hij prompt in de Overlord. Als Overlord heb je de niet zo nobele taak om het verloren land weer onder controle te krijgen en terreur en angst onder de bevolking te zaaien

Om die opdracht met succes te vervullen, krijg je hulp van de minions: kleine, lelijke monstertjes met een laag I.Q. wiens enig levensdoel het dienen van hun Overlord is. Je begint met slechts een handvol minions van één soort, maar gaandeweg wordt je gevolg groter en heb je meerdere wezentjes onder je commando. Er zijn vier verschillende soorten minions te vinden, elk met hun eigen specifieke vaardigheden: de bruine minions zijn sterke vechters, de rode creaturen zijn resistent tegen vuur en bekogelen hun vijanden met vuurbollen, de groene wezentjes zijn immuun voor gif en kunnen zich onzichtbaar maken en de blauwe monsters tenslotte sterven niet, zoals hun anderskleurige soortgenoten, in water en kunnen hun gesneuvelde broeders weer tot leven wekken. Elk van deze vaardigheden zal je moeten aanwenden om je vijanden te verslaan en de puzzels op te lossen.

Helaas zijn de puzzels van een bedenkelijk laag niveau. Moeilijker dan een steen met een minimum aantal minions wegduwen of een rad dat midden in een plas water ligt laten draaien, wordt het nooit. Wat meer denkwerk, door bijvoorbeeld verschillende vaardigheden op hetzelfde moment met elkaar te moeten combineren, zou van Overlord: Dark Legend een game met een betere moeilijkheidsgraad gemaakt hebben. Ook de tegenstanders laten zich meestal gewillig afslachten: gewoon al je minions op hen afsturen, bleek al snel de meest effectieve tactiek. De enkele baasgevechten die het spel rijk is, vormen ook geen bedreiging voor je onstuitbare opmars en vereisen op geen enkel moment enig strategisch inzicht. Dat we doorheen heel Dark Legend geen enkele keer het loodje gelegd hebben, zegt al genoeg.

Verslagen vijanden laten ook goudstukken en levenssap achter, die door de minions gretig opgepikt worden. Die bolletjes levenssap heb je immers nodig om nieuwe minions op te roepen. Niet dat je ooit zonder minions zal komen te zitten – pas naar het einde van het spel toe begonnen we enkele monstertjes in de strijd te verliezen. Daarenboven is je voorraad aan nieuwe minions haast onuitputtelijk, als je voldoende vijanden verslaat tijdens je queeste. Met de goudstukken kun je voor jezelf een betere wapenuitrusting kopen en het niveau van je minions verbeteren, maar in de praktijk merk je daar maar weinig van, ook al omdat het spel zonder deze upgrades reeds belachelijk eenvoudig is.

De besturing is, ondanks de occasionele problemen met de camera die vrijwel elke third-person game teisteren, één van de sterkere punten van Overlord: Dark Legend. Met één druk op de D-pad kun je makkelijk één van je vier soorten minions selecteren, met de B-knop geef je hen bevelen en met de A-knop kun je ze terugroepen. Het richten met de Wiimote werkt bijzonder goed en de cursor verandert vanzelf in een aanvalsteken wanneer je het op een vijand gericht houdt of in een actiesymbool wanneer je bijvoorbeeld een voorwerp kunt oppikken. De minions geven goed gevolg aan je orders en volgen je zonder al te grote problemen op je tochten. Pas in de latere levels kwam het wel eens voor dat ze achter een muurtje bleven steken en weigerden terug te komen.

Overlord: Dark Legend is een spel dat er, rekening houdend met de mogelijkheden van de Wii, relatief goed uitziet. De omgevingen zijn voorzien van voldoende details en de personages en monsters zijn knap uitgewerkt. De verschillende gebieden mogen dan wel redelijk klein en lineair zijn, maar het level design mag best gezien worden. De middeleeuws aandoende omgevingen worden aangevuld met sprookjeselementen – soms zelfs letterlijk, want Dark Legend bevat verwijzingen naar onder meer Roodkapje en de wolf. Als we toch een minpunt bij het grafische gedeelte moeten aanhalen, is het het feit dat het beeld op frequente tijdstippen behoorlijk durft te haperen en stotteren. Het stemmenwerk is van een redelijk hoog niveau, met heerlijke Britse accenten, en de minions slaken geregeld grappige kreetjes, al kunnen die na een enige tijd wel gaan vervelen. De achtergrondmuziek doet zijn werk, maar zodra je je Wii uitgeschakeld hebt, ben je deze alweer vergeten.

Al bij al laat Overlord: Dark Legend ons met een licht positief gevoel achter. Het debuut van de serie op de Wii vertoont weliswaar tekortkomingen, zoals de hikkende framerate, een moeilijkheidsgraad die die naam niet waard is en een speelduur die met zijn zes tot zeven uur, afhankelijk van het feit of je de schaarse zijmissies meerekent of niet, eerder aan de korte kant is. Daartegenover staan echter de bewegingsgevoelige besturing die lekker vlot verloopt, de typerende charme van de Overlord-reeks, de variërende en degelijk ogende omgevingen en het kenmerkende sadisme, al is een humoristische knipoog nooit ver weg. Overlord: Dark Legend is duidelijk een uitgeklede versie ten opzichte van zijn grotere broertjes op de andere consoles, maar daarom is dit nog geen slechte game.

Score: 7/10

LEGO Battles bevat alle standaardelementen die in een RTS thuishoren. Met enkele werkers verzamel je LEGO-blokjes (de in-game resources) door bomen te kappen of goudmijnen te exploiteren. Met die inkomsten kunnen je werkers gebouwen zoals kastelen, torens en havens oprichten. Vervolgens zal je je schatkist ook moeten aanspreken om een leger op te richten, waarmee je tegen de vijand ten strijde trekt en je eigen nederzetting beschermt. De sleutel tot succes is om alles goed op elkaar af te stellen: je moet steeds over voldoende resources beschikken, je mag je eigen imperium niet uit het oog verliezen en tezelfder tijd dien je je tegenstander ook nog eens te verslaan.

De voornaamste pijler van de singleplayer is uiteraard de campaign. Deze is opgesplitst in drie aparte verhaallijnen, en in elke verhaallijn volg je dan nog eens de verwikkelingen van enerzijds de “goede” en anderzijds de “slechte” zijde. De verhalen voelen overigens aan als een verplicht nummertje en zijn niets meer dan een obligate inleiding tot de actie. De campagnemodus bevat een hoop levels – vijftien per verhaal – en met iedere afzonderlijke campagne, waarvan er dus zes in totaal zijn, ben je al gauw vier tot vijf uur bezig. Ieder level in deze speloptie bevat een aantal opdrachten die vervuld moeten worden en deze variëren van het verslaan van de tegenstander (dit is niet verwonderlijk de meest voorkomende missie) over het vinden van bepaalde voorwerpen tot het bouwen van bepaalde dingen. Voor de verzamelaars zijn er doorheen de levels ook nog eens blauwe en rode LEGO-blokjes en kisten verstopt, waarmee je extra helden, maps en hints vrijspeelt.

Naast de campagne is de singleplayer ook voorzien van een vrije spelmodus. Hierin heb je meer de vrije hand en kun je de gebouwen, helden en eenheden van de verschillende facties naar eigen goeddunken combineren (zo kunnen aartsvijanden als ridders en skeletten plots zij aan zij vechten). Daarnaast is het eveneens mogelijk om de winnende factor te bepalen – vind je het verslaan van de vijand maar niks, dan kun je er voor kiezen om als eerste zoveel mogelijk LEGO-blokken te verzamelen. Free play kan ook in multiplayer gespeeld worden, al hebben beide spelers daarvoor wel een exemplaar van het spel nodig.

Het leuke aan de drie verschillende werelden, die niet toevallig de drie populairste LEGO-thema's zijn, is het feit dat er met verschillende eenheden gevochten wordt in variërende omgevingen. De troepen van de tovenaar bestaan uit skeletten, trollen en draken, terwijl je in de ruimte met astronauten tegen aliens strijdt. Die variatie zet zich ook door in de verschillende gebouwen en helden die ieder thema heeft en zelfs de bomen op het strijdtoneel veranderen van sparren bij de ridders naar exotische palmbomen in de piratenwereld. Tenslotte is het nog het vermelden waard dat de actie in de wereld van de zeerovers zich natuurlijk veel meer op het water concentreert.

LEGO Battles is echter aan de gemakkelijke kant en wordt, zeker voor wie al enige ervaring heeft in het RTS-genre, nogal snel repetitief. Met amper twee arbeiders en een goudmijn heb je al snel een torenhoge voorraad LEGO-blokjes verzameld en vaak is het sturen van een groot leger, bestaande uit de sterkste units uit de game, naar je vijand voldoende om een overwinning te boeken. We ergerden ons ook al snel aan de belabberde artificiële intelligentie van zowel je eigen units als die van je vijand: ze blijven immers om de haverklap achter een boom of rots hangen en stoppen vervolgens compleet met bewegen, waardoor je slechts met kleine passen vooruit kunt gaan, zeker als je meerdere eenheden tegelijk bestuurt.

De besturing met de D-pad en stylus werkt behoorlijk goed, al kan het in hectische situaties, wanneer er veel soldaten op het scherm staan, redelijk moeilijk zijn om datgene wat je wilt selecteren, werkelijk aan te tikken. Overigens is er geen besturing voor linkshandigen, terwijl men de camerabesturing via de D-pad nochtans eenvoudig had kunnen veranderen door de actieknoppen.

Op grafisch vlak houden we ambigue gevoelens over aan LEGO Battles. Enerzijds ogen de omgevingen aangenaam kleurrijk en is het hele spel van die typische LEGO-look doordrongen, maar anderzijds ziet alles er toch wel erg simplistisch uit – dit was zonder enig probleem ook al op de Game Boy Advance mogelijk – en zijn de animaties wel zeer rudimentair. Uitzondering hierop zijn de knappe en humoristische tussenfilmpjes. De geluidseffecten zijn eenvoudig doch doeltreffend gehouden, al kunnen de kreetjes van de helden en soldaten na enige tijd wel je zenuwen op de proef stellen. De begeleidende achtergrondmuziek is helaas weinig speciaal en valt snel in herhaling.

LEGO Battles is een toegankelijke RTS geworden, maar daarvoor heeft men wel de diepgang opgeofferd. De gevechten duren zelden langer dan vijftien tot twintig minuten – wat uiteraard wel geschikt is voor korte potjes op een handheld – en worden al gauw repetitief. Er is ook nooit sprake van grote of epische confrontaties: daarvoor zijn de maps te klein en je kan daarenboven slechts maximaal twintig units produceren. Als je dan ook nog het feit dat er van strategie weinig te bespeuren is mee in rekening brengt, zullen ervaren RTS-spelers door deze factoren al snel afhaken. LEGO Battles lijkt ons dan ook eerder een titel die uitstekend is als kennismaking met het RTS-genre voor de jongere spelers – als ze met het lage niveau van de A.I. kunnen leven, tenminste. Zelfs als zij de lange campagne beu worden, kunnen ze nog altijd hun eigen regels maken in de vrije spelmodus, en het verzamelen van LEGO-blokjes zal hen meer motiveren om de extra's vrij te spelen. Onderstaande score is dan ook eerder een gulden middenweg: is LEGO Battles je eerste RTS en heb je geen problemen met de simpliciteit van dit spel, dan mag je er gerust een heel punt bijtellen. Heb je al andere en diepgaandere games in dit genre achter de kiezen, dan is LEGO Battles niet meteen een titel voor jou.

Score: 6,5/10

Wanneer de vader van Huang Lee, de protagonist van deze game, vermoord wordt, moet dit rijkeluiszoontje naar Liberty City vliegen en een familiezwaard aan zijn oom schenken. Huang heeft nog maar net voet op Amerikaanse bodem gezet, wanneer hij neergeschoten en bestolen wordt. Meer dood dan levend begint de vuilgebekte Chinees aan een gevaarlijke criminele carrière om het zwaard terug te vinden en de wankele positie van zijn oom als maffiakopstuk in stand te houden. Het verhaal is één van de weinige zwakkere punten van Chinatown Wars: alles verloopt vrij voorspelbaar en veel spanning is er bijgevolg niet te bespeuren. Die zwakkere verhaallijn wordt wel grotendeels gecompenseerd door de sterke dialogen, die naar vertrouwde GTA-traditie weer vol sarcastische slagen onder de gordel, een heel arsenaal aan scheldwoorden en impliciete verwijzingen naar films, games en actualiteit bevatten. De weinige personages die je doorheen het spel tegenkomt, hebben allemaal een goed uitgediept karakter en Huang zelf is een redelijk geloofwaardige hoofdrolspeler.

Wat meteen opvalt, is dat Chinatown Wars – op grafisch gebied, althans – terugkeert naar de cartoony stijl van de eerste twee GTA-spellen van eind jaren '90, waarbij de actie van bovenaf wordt getoond. Maar zelfs met dit perspectief ziet alles er nog steeds vrij gedetailleerd uit: overal in de stad hangen posters en billboards, de gebouwen zijn degelijk ontworpen en als het regent, halen de voetgangers spontaan hun paraplu boven. GTA: Chinatown Wars mag gerust een heus technisch wondertje heten: de niet onaardige graphics worden gekoppeld aan een indrukwekkend grote spelomgeving, die – behalve het ontbrekende derde eiland Alderney – compleet identiek is aan het gebied van GTA IV. Daarnaast zijn er amper grafische oneffenheden – alleen als het echt heel erg druk wordt, kan het beeld lichtjes vertragen – en zijn de laadtijden vrijwel onbestaande. De filmpjes zijn noodgedwongen gereduceerd tot stijlvolle en artistieke tekeningen, maar dit doet zeker geen afbreuk aan de indrukwekkende prestatie die Rockstar op grafisch vlak neerzet.

Ook het geluid is van hoog niveau. De cutscenes hebben helaas geen stemmen, waardoor de dialogen misschien wel wat van hun karakter verliezen, maar als we eerlijk zijn, misten we dit helemaal niet. De geluidseffecten, gaande van het afvuren van een kogelregen en het weerklinken van de donder tot de hulpeloze kreetjes van net overreden voetgangers tot het botsen van auto's, voldoen allemaal aan de al hoge standaarden die GTA zichzelf in de loop der tijden heeft opgelegd. Verder zijn er nog vijf radiostations, met onder meer rock, electro en hip-hop, die allen aangename instrumentale muziek bevatten.

De missies van Chinatown Wars lenen zich uitstekend voor korte speelsessies, aangezien ze meestal niet langer dan tien minuten duren. Nagenoeg alle opdrachten passen perfect in de lijn der verwachtingen van een GTA-titel en bieden tonnen actie, humor en variatie, mede dankzij het feit dat men de functies van de DS ten volle benut heeft. Bij vele acties zul je een kleine minigame moeten spelen op het touchscreen: een gestolen auto met een schroevendraaier starten, molotov cocktails maken, bommen aan auto's vasthechten, containers doorzoeken voor verborgen wapens en zo kunnen we nog even doorgaan. Zowat alle minigames duren slechts enkele seconden, zijn totaal niet moeilijk en hinderen de voortgang en snelheid van het spel niet. Ook de uitgebreide variatie aan deze kleine opdrachtjes is een grote troef die het geheel fris houdt. Deze game is eerder aan de gemakkelijke kant, maar mocht je toch eens het loodje leggen tijdens een missie, dan kun je met één druk op de select-knop meteen weer de missie hervatten.

De meer dan zestig missies uit de verhaallijn houden je een kleine tien uur bezig, maar Chinatown Wars heeft zoveel meer in zijn mars. De traditionele zijmissies waarin je even voor taxichauffeur, politieagent of ambulancier speelt, zijn ook hier aanwezig en ditmaal kan je ook aan de slag gaan als noodlesbezorger. Verder zijn er ook tientallen races, stunt jumps, honderd security cameras (oftewel de alternatieve hidden packages van Chinatown Wars), winkels waar je kraslootjes kunt kopen, transporten die haast smeken om overvallen te worden, leuke easter eggs... GTA-veteranen zullen ook verheugd zijn te vernemen dat de rampages opnieuw hun intrede doen. Dit zijn uitdagingen waarbij je binnen een krappe tijdslimiet zoveel mogelijk schade en/of slachtoffers moet maken.

Het drugsdealen is echter zonder twijfel één van de beste zijmissies ooit in de reeks. Met de plotopdrachten of nevenactiviteiten verdien je weliswaar wat cash, maar het grote geld haal je door je tot een sluwe drugsbaron te ontpoppen. Over heel Liberty City zijn er niet minder dan tachtig (!) drugsdealers verspreid. Eenmaal je contact met eentje hebt gelegd, wordt zijn locatie automatisch op je GPS opgeslagen. Het doel van deze activiteit is om goedkoop drugs in te slaan en deze met een fikse winstmarge te verkopen. Iedere bende in de stad heeft een bepaalde soort drug (er zijn er zes in totaal) die het graag verkoopt en een andere soort die het aan hoge prijs inkoopt. Vaak krijg je ook mailtjes op je PDA, waarin een bepaalde handelaar je laat weten dat hij ofwel een bepaalde drug aan dumpingprijs verkoopt, ofwel heel veel dollars overheeft voor één van de zes soorten. Het drugsdealen is een dynamische en geweldig verslavende (vergeef ons de woordkeuze) activiteit waarbij je gericht moet proberen inspelen op de markt van vraag en aanbod. Het zou ons niet verbazen mocht deze zijmissie terugkeren in toekomstige GTA's.

Alsof de singleplayer nog niet genoeg vertier biedt, staan er ook nog eens zes multiplayeropties op de cartridge, die helaas enkel offline en met slechts twee mensen speelbaar zijn. De meeste modes zijn competitief, zoals races, death matches of Stash Dash, waarin de ene speler een truck met een kostbare lading moet stelen, terwijl de andere dit moet verhinderen. Defend the base is de enige coöperatieve multiplayer mode waarin je, zoals de naam al laat uitschijnen, een bepaald gebied moet beschermen tegen vlagen aanstormende vijanden. De online functionaliteiten beperken zich tot het sturen van berichtjes naar elkaar, het uitwisselen van wapens en andere voorwerpen en het markeren van je favoriete plekken op de kaart van iemand anders. Via de Rockstar Social Club kun je je statistiek uploaden en extra's downloaden.

Helaas is niet alles aan Chinatown Wars rozegeur en maneschijn. Het miksysteem durft nogal eens haperen, de menu's zijn net iets te onhandig en heel uitzonderlijk durft de camera het zicht belemmeren, maar laat het duidelijk dat dit slechts zeer kleine minpuntjes zijn op een geheel waar verder niets op aan te merken valt.

We kunnen haast niet stoppen met schrijven over GTA: Chinatown Wars. We zouden nog willen meegeven dat de politieachtervolgingen leuker zijn dan ooit: in plaats van onderduiken, moet je de politiewagens van de weg rammen of hen laten crashen – en hoe meer sterren je hebt, hoe meer wagens je naar de schroothoop moet leiden. We willen nog aanstippen dat er een grote keuze aan uitgebalanceerde wapens is, dat er meer dan voldoende voertuigen (zelfs motoren) in het spel zitten die allen een ander rijgedrag vragen... maar naderhand zou het al duidelijk moeten zijn. Grand Theft Auto: Chinatown Wars is een technisch hoogstandje, biedt tonnen speelplezier en moet absoluut niet onderdoen voor zijn consolebroertjes. In een virtuele lijst van de beste DS-games, verkeert Chinatown Wars in de hoogste regionen.

Score: 9,5/10

Het koninkrijk Guardia viert zijn duizendjarig bestaan met een groots feest. Net als zowat iedere inwoner van het rijk, gaat protagonist Crono de festiviteiten bijwonen en de nieuwste uitvinding van zijn jeugdvriendin Lucca bekijken. Tijdens zijn wandeling tussen de kraampjes en mensenmassa door, botst hij op de bevallige blondine Marle, die hem overtuigt om haar rond te leiden op het festival. Wanneer Lucca's laatste machine het plots laat afweten, wordt Marle door een tijdsportaal vierhonderd jaar terug in het verleden geslingerd. Zoals het een traditionele held betaamt, gaat Crono haar zonder aarzelen achterna, op wat een fantastisch avontuur doorheen de tijd zal worden.

Het aspect van het tijdreizen staat centraal in Chrono Trigger en is gelukkig zeer goed uitgewerkt. Iedere tijdsperiode, gaande van de ongerepte prehistorie tot de desolate toekomst, heeft een uitgekiende eigen stijl en karakter. Bepaalde acties of gebeurtenissen uit het verleden hebben altijd een impact op de toekomst, ook al is dat misschien niet meteen merkbaar. Op zijn queeste doorheen de tijd ontmoet Crono tal van charmante en sterk uitgewerkte vrienden en vijanden. De ontwikkeling van het verhaal en personages is één van de grote troeven van deze RPG.

Chrono Trigger heeft een vrij eenvoudig en modaal, zij het zeer efficiënt en amusant vechtsysteem. De vijanden lopen gewoon over het scherm, dus wie dat wil, kan ze gerust ontwijken. Loop je tegen een monster aan, dan begint het gevecht, dat deels turn-based is. Dat wil zeggen dat zowel bij jouw teamleden als bij de vijanden balkjes geladen worden vooraleer je actie kunt ondernemen, maar als jij blijft treuzelen, gaat de tegenstand gewoon door met aanvallen. Naast het normale levellen en sterker worden door steeds meer vijanden te verslaan, verdien je ook Tech Points door gevechten te winnen. Met deze TP speel je speciale vaardigheden vrij, zoals het gebruik van magie. Het ingenieuze aan deze techs is het feit dat je double en triple techs kunt ontwikkelen – allesvernietigende combo's, die helaas ook veel van je MP opeisen – door bepaalde personages met bepaalde vaardigheden een tijdje met elkaar te laten strijden.

Deze DS-versie is, zoals reeds aangegeven, een remake van een SNES-game, en dus zijn er een aantal extra's ten opzichte van de originele versie aan toegevoegd. Zo kun je kiezen tussen een klassieke knoppenbesturing, een DS-besturingsmode of een combinatie van beide – waarvan die laatste met voorsprong onze voorkeur genoot. Er zijn enkele extra sidequests aanwezig, maar deze zijn helaas van een beduidend lager niveau dan de originele optionele missies. Ook de Arena of the Ages, waarmee je monsters tegen elkaar kunt laten strijden (zowel off- als online) is geen noemenswaardige toevoeging. Tot slot is er nog één extra slot aan het al indrukwekkende aantal van twaalf mogelijke eindes toegevoegd. Qua replay value kan dat alvast tellen.

Chrono Trigger is na al die jaren nog steeds een tijdsloze RPG gebleven die terecht bovenaan menig lijstje van favoriete games ooit staat. Met een episch verhaal, gevoed door uitgediepte karakters en het uitstekende aspect van het tijdreizen, een speelduur van twintig tot vijfentwintig uur en een eenvoudig doch doeltreffend battle system, heeft Chrono Trigger alles om onderstaande score te rechtvaardigen. Daarnaast blijft ook de muziek van legende Nobuo Uematsu een streling voor het oor. Grafisch is het er misschien wel enigzins aan te zien dat dit een titel van halfweg de jaren '90 is, maar het heeft zijn charmante SNES-feel en schitterende design wel weten te behouden. Wie ook maar een beetje een zwak heeft voor RPG's, kan Chrono Trigger gewoon niet links laten liggen.

Score: 10/10

Qua gamemodes is er dit jaar wel niet al teveel veranderd. De kick off mode, een spelmodus waarin je voor een simpel wedstrijdje aan de slag kan met een club naar keuze, is dit keer weer naar goede gewoonte weer aanwezig. Maar de kick off mode is er dit jaar ook met een nieuwe variant, namelijk de Be a Pro modus. De Be a Pro modus is meteen de grootste vernieuwing wat de gameplay betreft. Voor een gans seizoen mag je aan de slag met één speler uit een willekeurig team. Je hoeft je dus maar op één speler tegelijk focussen, en je hebt alle vrijheid van de wereld. Of je nu een verdediger bent of eenaanvaller, je kan gaan en staan waar je maar wil. Men geeft je wel advies over waar je beter wel en niet heen rent, en als je een rode kaart krijgt is het jammer genoeg wel meteen game over. Wie het dus graag vuil speelt is bij deze gewaarschuwd.

Vaste gasten zoals bijvoorbeeld de manager mode, waarin je zelf de leiding over een team neemt, zijn uiteraard ook weer van de partij maar wat interessante toevoegingen betreft valt hier niet veel te vertellen. Ook bij tournament, training en penalty shootout is er maar weinig nieuwe gespreksstof. De sterktepunten van deze modes zijn nog altijd aanwezig in het spel, en ook de spelbesturing is nog altijd even sterk. Tot nu toe lijkt het er dus op dat EA lui is geweest en gewoon FIFA 08 heeft genomen, het laatste cijfertje heeft ontvangen en er de Be a Pro mode heeft in gestopt, maar schijn bedriegt: er is nog een belangrijke vernieuwing in het spel die zeker niet onbelangrijk is.

Een punt van kritiek aan de vorige versie waren de graphics van het spel. Electronic Arts heeft nog eens flink aan de engine van FIFA op de Nintendo DS gesleuteld en is erin geslaagd om een serieuze verbetering aan de looks van het spel aan te brengen. Je spelertjes vloeien nu tegen 60 frames per seconde over je scherm waardoor het spel er een stuk beter uitziet. Soms zijn er nog wat haperingen aan de textures van het spel, maar we weten natuurlijk ook wel dat de Nintendo DS geen grafische krachtpatser is. Het belangrijkste is dat het spel er opmerkelijk veel beter uitziet en er toch opmerkelijk veel foutjes verdwenen zijn.

De vele andere kwalitatieve gamemodes zijn uiteraard weer aanwezig in de game, maar ten opzichte van FIFA 08 zijn er geen noemenswaardige nieuwigheden die in deze nieuwe FIFA 09 worden geïntroduceerd. Het enige minpuntje aan de Nintendo DS-versie van de FIFA-games was het visuele aspect, en nu ook dat apsect van de game sterk verbeterd is kunnen we dit zonder twijfel de beste voetbalgame voor de Nintendo DS noemen. Wie op zoek is naar een erg uitgebreide voetbalgame voor de Nintendo DS met een massa aan online Nintendo WiFi Connection mogelijkheden moet niet verder meer gaan zoeken.

Score: 8/10