Laten we eventjes een gigantische flashback maken van meer dan 20 jaar geleden, namelijk naar het jaar 1981. Toen verscheen in de arcadehallen de game Donkey Kong, en jij speelde als een ventje dat de naam Jumpman kreeg. In deze game moest je allerlei tonnen en vlammen ontwijken die de aap Donkey Kong naar je toegooide om vervolgens je vriendin te kunnen redden van de aap. Het is diezelfde Jumpman die nu razend populair is in de gameswereld maar dan onder een andere naam, namelijk de naam Mario. In het jaar 1985 was de NES al aanwezig in ons midden, en het was toen dat die cultgame zijn intrede maakte en de wereld der platformers een lesje leerde. Deze game was dan ook de eerste echte platform game waar Super Mario in verscheen.

Het verhaal in deze game is eigenlijk zo simpel als het maar kan zijn. Princess Peach is ontvoerd door de kwaadaardige Bowser en zijn onderdanen, en het is aan Mario om haar te gaan redden. Hiervoor moet hij door Mushroom Kingdom reizen en allerlei gespuis bespringen op hun kop. Want dat is natuurlijk waar Mario goed in is, in het springen. Wie het spel voor het eerst opstart zal het overbekende Mario deuntje meteen horen en zal zich door Mushroom Kingdom begeven om zo Peach te redden uit de klauwen van Bowser. De meeste vijanden uit deze game zien we nog steeds terug in hedendaags games van Mario, denk hierbij maar aan Goomba, Koopa Troopa, Lakitu, Piranha Plant, Blooper,... Allemaal namen die menig gamer wel zou moeten kennen die al een tijdje bezig is in het vak. De gameplay van Super Mario Bros. kan niet makkelijker zijn, maar toch ga ik er eventjes dieper op ingaan.

Je hebt maar twee knopjes en een D-Pad nodig in deze game... Ow wacht, dat is ook het enige wat je kreeg met de NES-controller... De éne knop is om sneller te lopen en de andere om te springen. En daar gaat allemaal om in deze game, springen, springen en nog eens springen. Vijanden versla je door op ze te springen, je moet over allerlei putten springen, over lava springen, over vallen springen,... Noem maar op, het heeft wel iets te maken met springen. Maar er zijn natuurlijk ook nog andere dingen in deze game, anders zou het wel erg snel eentonig worden. Om te beginnen heb je de bekende muntjes, die vind je in allerlei blokken doorheen Mushroom Kingdom en heb je nodig om je score te laten stijgen. Ook heb je verschillende items, en dat zijn er maar liefst 3! Om te beginnen hebben we de Mushroom, hierdoor kan Mario groeien en is hij dus niet dood bij de eerste aanraking met een vijand. Ten tweede hebben we de Fireflower, dit is nog een stage verder. Nu is Mario zowel groot en heeft hij een ander pakje en de kracht om vuurballetjes af te schieten naar vijanden. En ten derde hebben we Starman, wie deze te pakken krijgt is een bepaalde tijd onsterfelijk en kan dus waarempel gaan racen door de levels heen. Althans voor zolang het duurt toch. Ook de overbekende Warp Pipes zijn in deze game aanwezig, deze gebruik je om van de éne locatie naar de andere te gaan in levels maar de geruchten doen ook de ronde dat er geheime Warp Pipes zijn die je verder laten gaan dan normaal mogelijk is...

En dan hebben we zo'n beetje de gameplay gehad, zoals ik al zei niet echt moeilijk maar in een dergelijke review moet het toch even besproken worden. Wat nog zoiets is dat moet besproken worden zijn de graphics en ook het geluid van een game. Grafisch gezien is Super Mario Bros. allesbehalve een hoogstaand werkje, je kan de pixels zo gaan tellen vanop enkele meters afstand in deze game maar dit zorgt net voor een deel van de charme van deze game. Het ziet er allemaal zo simpel uit en toch blijft het er best wel leuk uitzien, zelfs in deze tijden van polygonen en andere toestanden. Mario's animaties bestaan waarschijnlijk maar uit een kleine tiental sprites, als het er al zoveel zijn. Vijanden krijgen er nog minder, maar toch blijft het leuk om naar te kijken. Ook de muziek is best simpel, maar de deuntjes zijn zo bekend geworden door de jaren heen dat het echt helemaal top zit met de muziek in deze game. Hetzelfde geldt ook voor de geluidseffecten. Wie herkent nu niet de sprong van Mario of het geluid van een muntje uit deze game? Heel weinig gamers, dat kan ik je wel verzekeren.

Had ik overigens al vermeld dat er ook multiplayer in dit spel zit? De éne speler zal in de huid van Mario kruipen, en de andere in die van Luigi. Om de beurt spelen ze tot ééntje een leven verliest, simpel maar toch aardig doeltreffend. Super Mario Bros. is zeker een game die iedere zichzelf respecterende gamer één keer moet gespeeld hebben in zijn leven. Zowel de gameplay, de graphics als het geluid zijn simpel maar toch o zo verslavend. Mensen die deze game regelmatig spelen weten waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Het bekende deuntje, gecombineerd met gigantische pixels en een zeer aangename gameplay zorgen ervoor dat Super Mario Bros. simpelweg een must have is voor iedere NES-bezitter. Dit is nog steeds één van de beste delen uit de reeks, daar kan je wel van op aan.

Score: 9,1/10

We nemen even twee woorden bij elkaar, namelijk "parody" en "Gradius". Parody zal iedereen wel kennen uit het Engels, en Gradius zouden de meeste gamers toch ook moeten kennen. Gradius is één van de meest populaire shooters van Konami die bekend staat om zijn hoge moeilijkheidsgraad en verschillende powerups. Nu voegen we even "parody" en "Gradius" samen, en wat komen we uit? Jawel hoor beste lezertjes, de naam Parodius komt hier vandaan. Dus om een vreemde uitleg even kort samen te vatten, Parodius is een parodie op de populaire shooter Gradius maar ook op nog heel wat andere games.

En hoe vaag het ook mag klinken, deze game heeft ook nog eens een verhaal vastgekoppeld. In het jaar 1992 is er heel wat "kwaad" in de wereld, zoals regeringsambtenaren die enkel rijk willen worden en jongeren die vastgekluisterd zitten aan hun computerschermen en zo hun ouders verwaarlozen. Er wordt verteld dat al dit kwaad te wijten is aan de Grote Octopus die op Mars woont. Parodius, een octopus die de wereld al eens heeft gered, leest in de krant iets verschrikkelijks. De Grote Octopus zou blijkbaar zijn vader zijn, en Parodius wordt meteen vergezeld door zijn vrienden Vic Viper, Twin Bee en Pentaro om de waarheid te achterhalen over dit alles.

Parodius is, zoals al eerder gezegd, een shooter die een parodie vormt op verschillende games waaronder Gradius. Zo is Vic Viper het hoofdpersonage uit de Gradius reeks, Twin Bee uit de Twinbee reeks en Pentaro is de oude mascotte van Konami. Elk van deze personages zal je kunnen besturen tijdens het spel, zo-ook Parodius zelf. Als je het spel opstart kan je kiezen met wie je gaat spelen, als dit eenmaal is gebeurt bevinden we ons in de ruimte... Klaar om allerlei vreemd gespuis af te knallen met onze ubercoole wapens. Alhoewel, ubercool? Er zitten best wel heel vreemde wapens in dit spel, Vic Viper is de enige die nog een beetje normaal werkt. Pentaro zal kleine pinguins kunnen afschieten, Twin Bee kan met z'n vuisten in het rond gooien, en noem maar op. Van een standaard shooter is hier dus zeker geen sprake.

Als we eenmaal uit de ruimte zijn en al wat vreemde vijanden hebben tegengekomen komen we terecht op de griezelige en vreemde... Nee verander dat maar even, dit is niet het juiste spel hiervoor... Komen we terecht op de vrolijke en vreemde... Weilanden? Bossen? Nou het gaat er in ieder geval vreemd aan toe. Hele vrolijke muziek komt ook uit onze speakertjes, en wie dit spel voor het eerst speelt vraagt zich toch wel eens af of dit spel niet één grote productiefout was of dat het spel per ongeluk vermengd werd met de nieuwste Mario platformer. Maar wees gerust, Parodius is bedoeld om zo te zijn! Nou, vooruit dan maar. Na al wat kippen en orca's te hebben afgeschoten en pinguins die blijkbaar overal rondlopen komen we dan eindelijk onze eerste minibaas tegen... Maar in die tijd zijn we ook al Power Ups en Bells tegengekomen, en deze gaan we eerst bespreken.

Power Ups spreken wel een beetje voor zich neem ik aan. Iedere keer als je zo'n ding oppakt zal je onderaan je scherm iets opgelicht zien staan, maar hier zit ook nog eens een strategie achter. Er staan ongeveer 5-6 dingen die je kan verkrijgen, waaronder Speed Up, Missile en het specifieke wapen van ieder personage. Je Power Up moet je ook activeren, dus als je zoiets neemt en je activeert het meteen dan zal je Speed Up krijgen. Maar neem je er twee op, dan zal het icoontje verspringen naar Missile. Neem je er drie, dan naar het volgende. Zo kan je een beetje kiezen wat je het eerste wil, en zo kan je op zich ook je personage zeer krachtig maken tegen het einde van een level. Tot daar het serieuze gedeelte van dit spel, want dat is zo'n beetje het enige serieuze dat erin verwerkt zit. Ik vernoemde ook al Bells, dit zijn kleurrijke belletjes die soms zullen verschijnen en je kan er op schieten om ze van kleur te laten veranderen. Sommige kleuren geven scorepunten, andere een schild en nog andere laten je schieten met reusachtige teksten... Er komt dan echt vanalles op het scherm dat nog eens onzinnig ook, maar iedere vijand die tegen die tekst zit is wel een kopje kleiner. Een leuk weetje misschien, deze Bells komen oorspronkelijk uit de Twinbee reeks.

En laten we nu even teruggaan naar ons vrolijke, kleurrijke en grappige avontuur in Parodius, want we stonden net op het punt onze eerste minibaas tegen te komen! De muziek komt wat dramatischer, en vreemd genoeg weerklinkt een deuntje dat verdacht veel op de Jaws theme lijkt. En uiteindelijk zien we een piratenschip verschijnen met vier kanonnen aan boord! Nee hoor, zo serieus blijft het niet... Want de kop van dit schip is een kattenkop met een piratenhoed op. Soms vraag je je toch eens af waar die developers het blijven halen, en dit gevoel heb ik haast constant bij dit spel. Wat dacht je bijvoorbeeld van de volgende bazen... Een piratenvogel die je op z'n navel moet schieten, een danseres die je moet ontwijken door onder haar benen door te vliegen, en dan heb ik het nog niet gehad over het gevecht tegen de halfnaakte dame die onder de lakens ligt... Konami wist zeker de fantasie goed te gebruiken, en ze hebben er simpelweg een hilarische maar ook leuke game mee neergezet. En de muziek komt dikwijls zo vaak bekend in de oren, is het niet uit een Gradius spel dan van een bekende componist waarvan ze de muziek naar Parodius stijl hebben omgezet.

Of Parodius een aanrader is op de Super Nintendo? Wees daar maar zeker van, deze grappige shooter van Konami zal zowel liefhebbers van het genre bekoren maar ook fans van Gradius, Twinbee of Konami in het algemeen. En waar al die pinguins uit blijven komen is een grote vraag, maar je ziet soms hilarische scenes met ze. Vrolijke en kleurrijke graphics geven dit spel nog meer sfeer, en daar helpt de muziek ook nog eens goed bij. Als je ooit Parodius kan weten te scoren, moet je niet twijfelen en het simpelweg doen. Al is het maar om de o zo vreemde momenten die in dit spel zitten.

Score: 8,2/10

The Legend of Zelda, wie kent deze serie nu niet? Het begon allemaal op de NES toen Link de stukken van de Triforce bijeen moest zien te scharrelen voor Zelda voordat Ganon er zich mee kwam bemoeien. Daarna zijn er al heel wat delen verschenen van deze serie, met als laatste The Legend of Zelda: Twilight Princess voor de Wii en GameCube. Ook komt er nog een Nintendo DS versie aanzetten, namelijk Phantom Hourglass. Maar laten wij even terugkeren naar het jaar 1998, het jaar waarop volgens velen de beste Zelda game ooit is verschenen. Deze droeg de titel Ocarina of Time en verscheen op de 64-Bit console, de Nintendo 64.

In Ocarina of Time is het weer aan Link om de wereld te behoeden van het kwade. Link is de enige in het Kokiri Forest die geen feetje heeft, tot hij op een dag wordt opgezocht door Navi, het feetje dat hem de rest van zijn avonturen zal gaan vergezellen. Link wordt hierbij ook nog eens opgeroepen door de Great Deku Tree, een magische boom die in het bos van Kokiri Forest leeft. De boom wordt geteisterd door een parasiet genaamd Gohma, en het is aan Link om die te gaan vernietigen. Maar dit is slechts het begin van het verhaal, want voor je het weet ligt het lot van de wereld in jouw handen en moet je de zeven sages gaan zoeken om Ganondorf voor eens en altijd te vernietigen.

En een Zelda game zou geen Zelda game zijn als we geen arsenaal aan wapens en andere items hebben, en dat hebben we ditmaal ook. Denk hierbij aan de populaire boomerang, pijl en boog, katapult, bommen,... Deze kan je allemaal verdienen in dit spel, en je zal ze nodig hebben ook. Hyrule was voor die tijd zeer goed in beeld gebracht, en nog steeds ziet het er goed uit. Link zal zich door dit land moeten begeven om het kwade te vernietigen, en zo zal hij ook verschillende rassen ontmoeten. Denk maar aan de bekende Gorons of Zora's, rassen die nog steeds in huidige Zelda games aanwezig zijn. Natuurlijk zitten er ook weer tempels in de game waarvan Link het grote monster moet gaan verslaan en zo één van zijn key items te verkrijgen om verder te raken in het spel. En wie niet altijd te voet wil gaan door Hyrule, kan later in het spel ook gaan paardrijden met Epona, één van de vele pluspunten in deze game.

Maar laten we eerst even kijken naar de gameplay van dit spel. Met deze is het zeker in orde, alle knoppen van de Nintendo 64 worden benut en dat is nodig ook in zo'n grote game. Dit is overigens de Zelda die ervoor zorgde dat we konden locken op onze vijanden tijdens het vechten dankzij de Z-knop. Deze term heet sindsdien Z-targetting, en nog steeds wordt dit gebruikt in huidige Zelda games. Dit was natuurlijk zeer positief voor de eerste 3D Zelda, want moest dit niet kunnen dan zouden de gevechten al snel heel irritant gaan worden lijkt mij zo. Je kan drie items aan één van de C-knoppen koppelen, om ze zo sneller te gaan gebruiken dan telkens naar je menu te gaan en iets te kiezen wat je wil doen. Zo kan je tijdens een gevecht zeer snel je boog uithalen en de tegenstander gaan bekogelen met pijlen. Ook zijn er weer heel wat puzzels in de tempels verwerkt, maar welke deze zijn laat ik aan jullie over om te ontdekken. Laat ik maar gewoon zeggen dat je bij sommige toch wel eens goed zal moeten nadenken.

Waar slaat die titel Ocarina of Time nu eigenlijk op? Eigenlijk is dit best simpel, naarmate het spel vordert zal je deze ocarina krijgen van prinses Zelda. Maar dit is niet zomaar een ocarina, hij zal je in staat stellen om magische krachten op te roepen. Denk hierbij maar aan het teleporteren naar een andere plaats, of om de tijd en het weer te manipuleren. Een waar hebbedingetje dus. Maar wat dit spel toch wel het interessants maakt om te spelen is het feit dat je kan tijdreizen... Je kan op een bepaalde plaats zes jaar in de tijd reizen, en dat was voor vele Zelda liefhebbers een zeer groot voordeel. Het was namelijk de eerste keer dat we Link als 16-jarige zagen in een game. Met de gameplay is het zeker in orde, het speelt allemaal zeer goed en er zit zeker een mooie moeilijkheidsgraad in op sommige stukken. En als je dacht dat je de game na de storymode aan de kant kan zetten heb je het verkeerd, want er zijn nog heel wat sidequests te vinden. Eén hiervan is het aardig verslavende vissen in de game.

Ook grafisch gezien is dit spel een pareltje voor de Nintendo 64. Hyrule ziet er zeer mooi en sfeervol uit, ik heb zelf vooral genoten van de stukjes in Lake Hylia want die hadden een zeer mooie sfeer en ook het water is goed gemaakt. De personages zelf zien er ook goed uit, en een 16-jarige Link was sowieso al cool om te zien vechten ook. Er is ook nog nergens een beetje framedrop te bespeuren, en dat is altijd een voordeel. Ook de muziek is zeer sfeervol, Koji Kondo heeft zich weer van zijn beste kant laten zien met deze soundtrack. Er zitten heel veel aangename deuntjes in om zomaar even af te spelen zonder het spel te spelen ook. Ook de geluidseffecten zijn dik in orde, Link kan nog steeds goed schreeuwen maar Navi kan soms wel irriterend zijn met haar "Hey listen!" maar dat moeten we er maar eventjes bijnemen.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time is zeker weten één van de beste games voor de Nintendo 64, en ook één van de beste Zelda games. Dit is mijn persoonlijke favoriet, samen met The Minish Cap op de Game Boy Advance. Andere Zelda games zijn zeker niet slecht, maar kunnen toch nog niet tippen aan deze. Het is dus ook terecht dat deze game zo goed verkocht en nog steeds zo goed verkoopt, en Nintendo heeft ook niet voor niets deze naar de GameCube gebracht op de Zelda Collector's Edition. Een ware topper dus, zowel één van de beste Nintendo 64 games als één van de beste Zelda games.

Score: 9,7