Review: Hotel Dusk – Room 215

Ongure types, die detectives. Lopen rond met beschimmelde overjassen, geuren naar drank en sigaretten (zelfs op restaurant), spreken met een rauwe, rokerige stem, voelen zich stoer door hun zwart gevoel voor humor en vertellen tegen iedereen die het horen wil over hun traumatische verleden. Geen jongens waar je ’s avonds een gezellige babbel tijdens de kaarting mee kan doen. Jammer genoeg krijgen we er in [tag]Hotel Dusk: Room 215[/tag] weer eentje voorgeschoteld als hoofdpersonage. Maar niet gevreesd: ex-politieagent Kyle Hyde ontpopt zich in deze game al snel tot een sympathieke peer die geen blad voor de mond neemt. Tijd om zelf even de detective uit te hangen en dit spel onder de loep te leggen.

Veel levert dat niet op: de cartridge van Hotel Dusk ziet er onder een loep net hetzelfde uit als andere DS-games. Ik grom even zoals dat een echte speurder betaamt, neem een slok Jack Daniels en besluit dat het tijd wordt om het spel daadwerkelijk te spelen. Het leven is hard. In het begin van het spel (december 1979) kom je aan in Hotel Dusk, waar je na de obligatoire flashbacks naar Kyle’s duistere verleden en een gesprek met de hotelbaas belandt in kamer 215. Een kamer die volgens oude verhalen wensen vervult. Hoofdpersonage Kyle was alvast blij dat er proper toiletpapier te vinden was, dus misschien schuilt er waarheid in die soort verzinsels.

Kyle is in het hotel beland via zijn nieuwe job als deur-tot-deur verkoper, maar eigenlijk is hij ginds op zoek naar zijn oude partner Bradley. Die heeft hem en het voltallige politiekorps enkele jaren geleden verraden, maar Kyle weigert dat te geloven. Hij schuimt het hotel dan ook af op zoek naar aanwijzingen die iets met Bradley te maken hebben. In zijn zoektocht zal hij echter op meer mysteries stuiten dan hij zelf wil, want ook de andere hotelgasten blijken het een en ander achter te houden. Je brengt één nacht door in Hotel Dusk, een tijdsperiode van twaalf uur die in de game is opgedeeld in tien hoofdstukken. Zoals je wel kan verwachten, zal je de eerste uurtjes vooral het hotel verkennen en de andere gasten ontmoeten. Eenmaal de nacht valt, duiken steeds meer verdachte uitspraken en voorwerpen op en dan is het als Kyle jouw taak om voor de dageraad alle mysterieuze touwtjes aan elkaar te knopen. Dat doe je vooral door personages aan de tand te voelen. Omdat Kyle in zijn hart nog steeds detective is, heeft hij er geen problemen mee om dat vrij hardhandig te doen.

Een, met veel dialoog geladen, game als deze staat of valt deels door zijn hoofdpersonage, en gelukkig heeft de Engelse vertaaldivisie bij deze game puik werk geleverd en van Kyle Hyde een interessante mens gemaakt. Als het levensverhaal van een andere hotelgast hem niet interesseert, zal hij dat met een uiterst subtiele “Are you done yet?”, “I don’t care” of iets in die aard duidelijk maken. Wanneer hem gevraagd wordt om bepaalde klusjes zal hij dat evenmin doen zonder eerst eens flink gemopperd te hebben. Voor arrogante hotelgasten heeft hij meestal wel een gevat antwoord klaar (“How dare you throw such foul words at me, Mr. Hyde?!” – “How ‘bout I throw my fist at your nose, Summer?”). Ook tijdens het onderzoeken van de hotelkamers heeft Hyde geregeld een geestige opmerking te maken. Zo merkt hij bij het aanklikken van het toiletpapier van de hotelbaas op dat die kerel waarschijnlijk extra zacht papier heeft terwijl hij het met dat soort papier moet doen waarbij je vingers… Juist ja. Bij nadere inspectie van een kast vraagt hij zich dan weer af of hij er een bepaalde hotelgast in zou kunnen rammen.

Kyle’s gedrag kan je tijdens dialogen in zekere mate sturen. Wanneer hij iets verdacht vindt, zal hij daar een vraag over stellen en dat kan je meestal op een vriendelijke als niet zo vriendelijke manier doen. Je kunt bijvoorbeeld kiezen tussen “Nice name, huh?” of “What, you don’t like my name?!” op het moment dat de hotelbaas bedenkelijk kijkt bij het horen van je naam. Op andere momenten zijn de dialoogkeuzes dan weer tegengesteld qua inhoud. Wanneer je iemand ondervraagt over een diefstal, kunnen mogelijke keuzes zijn: “I bet you stole it.” of “You didn’t steal it.” In dat geval is er logischerwijs slechts één antwoord juist. Wanneer je het andere antwoord kiest, zal het ondervraagde personage kwaad worden en als hij of zij zeer slecht gezind is, kan dat zelfs leiden tot een Game Over (aangezien persoon dan weigert om verder te praten). Hoe graag je dus ook de bad guy wilt uithangen in Hotel Dusk, je zult toch op je tellen moeten passen om andere gasten niet teveel op de tenen te trappen. Gelukkig is het meestal, door eerder verzameld bewijs, wel duidelijk welke keuze de juiste is om te maken, gamers met een gezond verstand en geheugen zullen dus nauwelijks het spel vroegtijdig beëindigd zien.

Hotel Dusk is in feite een interactief boek. Om die gedachte kracht bij te zetten, wordt de DS in deze game zijwaarts gehouden. Als rasechte detective nam ik natuurlijk de proef op de som om te zien of de game wel zo boekachtig is als het doosje beweert en ging ik Dusk even uitproberen in de leesruimte van een openbare bibliotheek. Geen mens die vreemd opkeek, wonderbaarlijk! Doordat dit spel veel gelijkenissen vertoont met een boek, komt er heel veel leeswerk bij kijken en is het algemene speltempo aan de lage kant. Mensen die Phoenix Wright gespeeld hebben, kunnen Hotel Dusk best vergelijken met de passages in PW waar je bewijzen moet verzamelen buiten de rechtszaal. Je schuimt verschillende locaties af en daar kan je dan personages ondervragen of de omgeving onderzoeken. Hier en daar duikt een kleine touch-screen puzzel op, maar verder breng je zowat het volledige spel door in dialogen met andere gasten of klikkend op alle mogelijke voorwerpen in de hotelkamers. Hotel Dusk is dus geen game die voor iedereen is weggelegd, op bepaalde momenten zullen zelfs de meest rustige mensen zich ergeren aan het trage verkenningswerk. Soms heb je als speler in je hoofd een mysterie sneller opgelost dan Kyle in de game en dan is het een heuse sleur om alsnog alle stappen te ondernemen zodat hij tot dezelfde conclusie komt.

Het spel wordt best volledig via het touch-screen gespeeld, al kan je ook de knoppen van de DS gebruiken. In puzzels en minigames zal je de stylus onder andere nodig hebben om met een paperclip een slot te openen of om een partijtje bowling te spelen. Het hotel zelf is volledig in 3D opgebouwd en wordt vanuit first-person perspectief weergegeven op het rechterscherm. Op het touch-screen krijg je een plattegrond van het hotel te zien waarop Kyles locatie te zien is, je kunt dan met de stylus aanduiden waar je heen wilt gaan. Navigeren is om de een of andere reden verschrikkelijk moeilijk in de 3D ruimte, dus is de kans groot dat je tijdens het rondlopen constant naar de kaart zal kijken en niet naar de eigenlijke omgeving. Als je hotelkamers inspecteert, krijg je op bepaalde plaatsen de mogelijkheid om voorwerpen van dichterbij te inspecteren en dan is het wel handig om een volledige 3D omgeving te hebben. Je kunt de camera dan draaien en zo details ontdekken die je vanuit het standaard perspectief niet kon opmerken.

Een moeilijke game is Hotel Dusk niet. Het grootste deel van het spel bestaat uit dialogen lezen en zorgen dat je op de juiste momenten niet de verkeerde vragen stelt. Mocht je alsnog op een Game Over stuiten, keer je bijna altijd terug naar het begin van de conversatie waarbij je in de fout ging. Dat houdt in dat je het volledige gesprek tot dan opnieuw moet lezen, al kan je de tekst de tweede maal wel aan een sneller tempo afspelen. Een systeem dat, door middel van een skip-button, beter had gekund maar echt storen doet het zelden. Verder zijn de puzzels in het spel meestal zo voor de hand liggend dat je ze binnen een handomdraai hebt opgelost. Het is wel aangenaam om te zien hoe Cing de volledige DS gebruikt als puzzelgereedschap voor de speler. Zo moet je bijvoorbeeld de DS sluiten om een voorwerp op het rechterscherm om te draaien, zodat je kunt lezen wat er op de achterkant staat. Kyle houdt verder ook een notitieboekje bij waarin je allerhande handige informatie (of schunnige tekeningen) neer kan pennen, vooral handig wanneer je het spel even moet laten liggen: snel even noteren wat je nu weer moest doen en de volgende keer dat je het spel start, ben je meteen weer vertrokken. Het hotel is ten slotte niet erg uitgebreid, dus het zeldzame backtracken wordt steeds tot een minimum herleid.

De muziek in Hotel Dusk valt best te omschrijven als ‘muzak’: eenvoudige, repetitieve jazzachtige deuntjes die weinig van je aandacht opeisen. Het aanbod nummers is vrij beperkt, dus je zult heel regelmatig dezelfde melodieën te horen krijgen. Veel mis je niet als je het geluid in deze game uitzet, al zorgt de muziek meestal wel voor een gepaste sfeer tijdens je wandeltochten door het hotel of tijdens spannende ondervragingen. De grafische stijl doet dan weer denken aan de “Take On Me” video van A-Ha. De handgetekende zwart-wit personages (Kyle blijft kleurloos, anderen krijgen enkel kleur als ze kwaad worden) hebben elk slechts een klein aantal verschillende animaties. Ook hier zie je dus steeds dezelfde gezichtsuitdrukkingen opduiken, maar door de ondersteunende dialogen en het feit dat elk personage een uniek karakter heeft, stoort dat op geen enkel moment.

Conclusie

To Dusk or not to Dusk, that’s the question. Fans van Phoenix Wright zullen deze game waarschijnlijk kunnen appreciëren, al bevat Dusk veel minder humor. Gelukkig is Kyle Hyde een interessant hoofdpersonage die het verhaal steeds geloofwaardig houdt, dus ook in deze game hebben we een protagonist van een degelijk kaliber. De andere hotelgasten zijn gevarieerd genoeg om de zoektocht interessant te houden, al komt het nogal geforceerd over dat, naar de ontknoping van het spel toe, elk van hen zijn of haar levensverhaal aan Kyle moet laten horen. Het puzzelwerk is zeer eenvoudig en onderbreekt dus op geen enkel moment de ‘flow’ (wat een verschrikkelijk negerwoord) van de game. Het spel heeft een zeer laag tempo, waardoor het gevoel dat je een interactief boek aan het spelen/lezen bent nog versterkt wordt. Wie zich daaraan niet ergert, zit met Hotel Dusk: Room 215 gebeiteld voor een dikke 15 uur detective spelen in zakformaat. In zwart-wit. Met Kyle Hyde, the man with the plan. Helaas zonder Giel en zijn schare halfnaakte P-Magazine babes. Het leven is hard.

Score: 7/10

Geschreven door Tom Van Goylen