Review: Alien Syndrome (Wii)

Ook developer [tag]Totally Games[/tag] moet nog een beetje haar weg vinden op Nintendo’s nieuwe next-gen console. [tag]Alien Syndrome[/tag] mogen we dus ook nog rekenen tot de eerste generatie Wii-games van [tag]SEGA[/tag]. Deze run and gun arcade game was destijds in de arcadehallen een kleine hit, en nu moet SEGA gedacht hebben: waarom maken we eens geen Wii-make van deze game? Een leuke remake met goeie [tag]Wii[/tag]-controls, of hadden ze toch beter voor een klassieke besturing geopteerd?

Wanneer we te horen krijgen dat een game tegelijkertijd ontwikkeld wordt voor de PSP of PlayStation 2 en de Wii vrezen we het ergste; wordt dit niet een goedkoop spel dat op de Wii niets nieuws te bieden heeft? Totally Games heeft in ieder geval al aardig wat ervaring, ze hebben namelijk al enkele Star Wars games ontwikkeld en hebben dus al heel wat ervaring met futuristische games. Een makkelijke taak was het voor de ontwikkelaar niet, want tegenwoordig zijn er niet al teveel mensen die deze game nog kennen uit de arcadehallen. De game verscheen vroeger ook nog wel op de Sega Master System, Commodere 64, PlayStation 2 en de NES, maar ook op die spelcomputers heeft de game niet bepaald veel populariteit verworven.

Lelijke gedrochten met een niet al te frisse adem

Alien Syndrome is een run and gun game met behoorlijk wat lelijke gedrochten en lasertoestanden om die wezens aan flarden te beamen. Je speelt als de vrouwelijke luitenant Aileen Harding, zeg maar de Samus Aran van Alien Syndrome. Je wordt naar de STA5 gestuurd, een terraformatiestation ergens ver weg waar al enige tijd geen teken van leven meer is gegeven. Eens aangekomen met je galactisch ruimteschip zie je dat het er vol zit met spuuglelijke monsters die er een beetje de boel verzieken. Maar geen nood, Aileen heeft gelukkig één en ander bij zich om die mensenvretende wormen en zuurspuwende wezens zelf eens het leven zuur te maken! Je kan kiezen uit een vijftal klasses, dus je wapenarsenaal zal een beetje afhangen van de gekozen specialisatie. Klinkt goed, maar eigenlijk is er niet veel verschil tussen de verschillende klassen.

Naarmate je vordert in de game zul je ervaring opdoen en nieuwe moves leren om sneller de slijmproducerende mutanten te vermorzelen. Hiervoor hebben de makers een klein RPG-systeempje ontwikkeld. Wel leuk dat je zoveel mogelijkheden krijgt om statistieken en informatie over wapens te raadplegen in het menu, maar er zit gewoon teveel in die menuutjes zodat je er gewoon je weg niet in vindt. Het upgraden van je wapens en skills zit nogal ingewikkeld in mekaar en het is zelfs ingewikkeld om extra ammunitie te selecteren voor je wapens. Voor het bevoorraden van Aileen zit er een robotje genaamd SCARAB in Alien Syndrome. SCARAB is de R2-D2 van het spel, hij zorgt ervoor dat je aan verse ammunitie kunt geraken en kan je bevoorraden van de nodig health packs om wat te bekomen na een serieus gevecht met lelijke gedrochten. Maar ook om items van je SCARAB naar je eigen inventory te plaatsen moet je eerst flink wat zoeken.

En toen bleef de camera rondjes draaien

Waar het bij de Wii-versie natuurlijk om draait is de besturing van de game. Alien Syndrome is een topview game, dus zie je alles vanuit vogelvlucht. Met de control stick op de Nunchuk beweeg je Aileen rond in de spelomgevingen en de WiiRemote gebruik je om te aimen. En de camera? Daar ging de game voor ons de mist in, de camera wordt automatisch bestuurd maar je kan hem ook bewegen met de Nunchuk joystick. Bij ons deed de camera vaak nogal moeilijk en bleef hij gewoon constant ronddraaien terwijl we in volle actie aliens aan het afknallen waren. Netelige situatie dus, terwijl de rest van de controls vrij goed werken maar eigenlijk blijf je gewoon constant de B-knop inhouden om aliens hun kop af te knallen. Ook in de minispelletjes die in het spel zitten werken de controls naar behoren, maar toch blijven ze nog steeds wat te saai. De bedoeling van die minigames is dat je kleine alien virus dingen naar de vaantjes schiet in point and shoot style om zodoende je skills wat omhoog te krijgen.

Grafisch is Alien Syndrome geen spetter, maar dat hadden we van een topview game eigenlijk ook niet verwacht. Het spel is verzorgd en je scherm is niet overladen met pictogrammen en andere nutteloze dingen, maar een visueel hoogstandje is het zeker niet. Wat de sound betreft kunnen we ook erg kort zijn: een beperkte soundtrack die niet lang blijft hangen en wat vieze smekkende geluidjes die uit de bek van de aliens komen. Ook de tussenfilmpjes zijn van povere kwaliteit. Elke cutscène is een samenvoegsel van mooi artwork met wat voice-over tekst en ondertitels die niet gelijklopen met de gesproken tekst en het beeld, slechte afwerking dus…

Voor de oude rotten die vroeger deze game in de arcadehallen hebben gespeeld kan dit spel misschien wat nostalgische gevoelens opbrengen. Alien Syndrome is zeker niet bestemd voor frisse Wii-gamers die op zoek zijn naar een leuke Wii-game om uren aan een stuk mee bezig te zijn. Aliens afslachten is leuk voor eventjes, maar het wordt al snel duidelijk dat dit een eentonige game is met heel wat mankementen die deze franchise niet snel zullen doen herrijzen. Grafisch en qua geluid is Alien Syndrome zeker geen hoogvlieger, maar van een Wii-game kunnen we visueel toch niet veel meer verwachten. Alien fans kunnen deze game beter oppikken als hij budget is.

Score: 5,5/10