Column: Kiddy? You must be kidding…

Hoe goed is jouw korte termijn geheugen nog? Denk even terug aan de nog niet zo lang geleden aangekondigde games voor de Wii. Er was die platform-game van [tag]Konami[/tag]. Dewy’s Adventure. Je weet wel, Konami, die normaal garant staat voor games met headshots, mensen besluipen en ze de nek omwringen, vampieren bestrijden en dames met enorme… geweren. En nu komen ze dus met een spelletje waarin de hoofdrol weggelegd is voor een blije rinkelende twinkelende waterdruppel. Het komt dan ook van hetzelfde team dat eerder al die schattige elebittekes naar de [tag]Wii[/tag] bracht. En je kon de comments natuurlijk al van ver zien aankomen.

“waarom beginnen ze nou niet met echte games in plaats van kiddy games te maken...”

Deze plukte ik zo van een niet nader te noemen forum. Ik zuchtte even en liet het maar voor wat het was. En enkele dagen later was er weer een andere aankondiging. [tag]Manhunt 2[/tag] van [tag]Rockstar[/tag]. Gore, gore en nog eens gore. Niet lang daarna kwam Rockstar al met een volgende persbericht om de aanklachten voor te zijn en te melden dat de game niet geschikt is voor minderjarigen en dat de game vanzelfsprekend een 18+ rating zou moeten meekrijgen. En je kon de comments natuurlijk al van ver zien aankomen. Naast de mensen die de game op zich als must-have bestempelden, waren er de gamers die minder geboeid waren maar dan wel zonder schroom het volgende meldden:

“Eindelijk komt Nintendo zo een beetje van het kiddy ninty imago af.”

Imago? Excuus, imago? Alsjeblieft zeg. [tag]Nintendo[/tag] heeft een kiddy imago. Oh nee, een slecht imago. Man, wat haat ik die term, net zoals kiddy. Weet je wat Nintendo’s imago is? Dat ze vernieuwen, dat ze hele andere doelgroepen weten aan te spreken en dat ze gewoon met een hele hoop vette games komen. Ziehier, hun imago. En voor kiddy geldt hetzelfde. De term slaat gewoonweg nergens op. Let wel, ik heb niks tegen de wat meer volwassen games en ik geniet net zo goed van een killing spree in een potje Timesplitters als alle andere gamers. Maar waarom koop je een Nintendo console? Voor tieten, bloed en geweren? Nee. Voor blije bomen, maffe minigames en magische avonturen vol betoverende beestjes. Als ik moet kiezen tussen Manhunt en Dewy, dan heb ik snel gekozen.

In een game is het belangrijk om een geloofwaardige en boeiende wereld neer te zetten. Goede games slagen daarin. Eternal Darkness en Metal Gear Solid slagen daarin, maar ook Kirby Super Star of Sonic Adventure 2 doen dat. En op mijn eerste Goomba stampen in Super Mario 64 geeft net zo’n vet gevoel als mijn eerste romein onthoofden in Spartan: Total Warrior. Games hebben geen “volwassen” elementen nodig om goed te zijn. Geef mij een goede game, met welke achtergrond dan ook, en dan ben ik tevreden. En dat zou de rest ook moeten doen, in plaats van te zeiken over imago’s en kiddy.