Suske en Wiske: De Texasrakkers

Het spel in één zin omschreven

De Texasrakkers is gebaseerd op de gelijknamige 3D-animatiefilm, die op zijn beurt een bewerking is van het (opnieuw) gelijknamige stripboek uit 1959 waarin Suske, Wiske, Lambik, Sidonia en Jerom in Texas ten strijde trekken tegen Jim Parasijt, die alle cowboys wil verkleinen.

Wat vonden we goed?

De voorkant van het doosje oogde niet onaardig. Het spel is volledig Nederlandstalig. En het vijftig jaar oude stripboek waar men de mosterd bij gehaald heeft is best nog amusant.

Wat stoorde ons?

Alles. Men veronderstelt dat je ofwel de film gezien ofwel de strip gelezen hebt, want van een verhaal in het spel hebben wij alvast weinig gemerkt. Er zijn vier levels (de mijn, Dark City, de trein en het schuilhol van Parasijt) die elk nog eens onderverdeeld zijn in vier stukken (met de bijzonder originele benaming A, B, C en D). Iedere stage kan in tien tot vijftien minuten uitgespeeld worden, waardoor je (gelukkig, in feite) al na een dikke drie uur het einde bereikt. De Texasrakkers is een bijzonder rudimentaire sidescrolling platformer, waarin je lineair van het ene naar het andere punt moet lopen, met amper afwijkingen van het vaste pad. Het enige wat je hoeft te doen is lopen, tegenstanders uit de weg ruimen en hendels overhalen. Onderweg dien je sterren, flessen met verkleinde cowboys en groene bollen te verzamelen, maar het nut daarvan ontsnapt ons volkomen.

Daarnaast zijn er nog een pak frustrerende elementen: tegen een vijand met een geweer is het vrijwel onmogelijk om zelf niet eerst geraakt te worden alvorens jij hem kan omleggen (met een katapult met steentjes, uiteraard), het is vaak onduidelijk in welke openingen en kuilen je wel of niet mag springen – en duik je in de verkeerde, dan mag je op slag van vooraf het level herbeginnen... en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De graphics zijn blokkerig, de achtergronden zijn flauw en ongeïnspireerd, alle attributen worden eindeloos gerecycleerd en de animaties zijn houterig. Men heeft maar vier verschillende stukjes muziek voor de vier stages geschreven, die zich om de twintig seconden dan nog eens herhalen ook. Tenslotte zijn de geluidseffecten gewoon belabberd.

Conclusie

Absoluut te vermijden, dit wanproduct. Werkelijk op ieder aspect zwaar gebuisd.

Score: 1/5