Verslag Gameplay 2006

Nintex, hoofdredacteur bij Wii-Gamer.nl, trok voor ons vorig weekend naar de Jaarbeurs in Utrecht om er voor het eerst kennis te maken met de Nintendo Wii. De Gameplay 2006 was de eerste gelegenheid voor gamend Nederland om kennis te maken met Nintendo haar nieuwe console en de PS3.

Na lange wachtrijen, een broodje Unox en lege portemonnee plof ik eindelijk neer op mijn bureaustoel om met iedereen mijn hopelijk herkenbare ervaringen te delen. De Gameplay was niet druk, nee het was razend druk. Zowaar duizenden gamers wilden ieder de PS3, Xbox 360 en Wii uitproberen. Met zweterige handen werd de controller van de Wii beteuterd terug gegeven aan de Nintendo medewerker, eindelijk stond ik daar, na 2 jaar oog in oog met The Legend of Zelda: Twilight Princess.

Iedere speler voor mij moest noodgedwongen stoppen voor de kamer van de vurige eindbaas. Zodra ik de controller aangereikt kreeg, vroeg ik beleefd of het mogelijk was om bij de eindbaas te beginnen. Er werd op continue gedrukt en na een aantal heftige aanvaringen belandde ik in de kamer van Fyrius, een groot vurig beest met kettingen aan beide armen. De besturing van Zelda was zowel indrukwekkend als soms ietwat frustrerend. Dat lag niet zozeer aan het spel maar meer aan mijn ervaring met de Wii controller, of eerlijk gezegd het gebrek eraan.

De bewegingssensoren van de Wii controller stelden mij in staat om te vechten met het zwaard, terwijl de analog stick en de schouderknoppen op de Nunchuck voor de navigatie zorgden. Dit nieuwe pookje was even wennen, de inkepingen die de GameCube controller definieerde zijn grotendeels verdwenen en het gladde glans laagje was, ondanks het zweet, een lust voor het oog. Met een aantal rake klappen versloeg ik de eerste 3 beesten die erg veel weg hadden van Lizalfos uit Ocarina of Time. Als Zelda fan toonde de beeltenis van bekende elementen een lach op mijn gezicht. Al snel viel me op dat deze Zelda een stuk minder “vriendschappelijkâ€? is, vijanden zullen niet schromen om met vier man tegelijk een aanval in te zetten. Hierdoor restte mij niets anders dan de schildbeuk, nadat ik een tegenstander knockout sloeg en de A-knop gebruikte om mijn zwaard in zijn hoofd te planten werden zijn strijdmakkers nog gewelddadiger. Hierop draaide ik de Nunchuck waardoor ik een krachtige spinaanval uitvoerde.

Na een kort en hevig gevecht belandde ik bij de eindbaas. Geschrokken van het gestalte dook ik vlug naar voren om zijn gevaarlijke kettingen te ontwijken. Hierna volgde een nogal beschamend salvo aan pijlen, dat ieder zijn hoofd miste waardoor ik snel een aantal hartjes verloor. Vlak voordat hij een nieuwe aanval in kon zetten was het raak, een pijl schoot door zijn voorhoofd. Als laatste redmiddel stampte hij in het rond, totdat ik één van de kettingen vastgreep en mijn zware iron boots aantrok. Plof!, daar lag hij, klaar om geslacht te worden. Na diverse steken, slagen en wat ordinair beukwerk sloeg hij wederom terug met een ketting. Door deze laatste aanval verloor ik mijn laatste levenshartje en eindigde het Zelda avontuur van 5 minuten.

De wacht rij van 3,5 uur eiste zijn tol, ons reisgezelschap kwam af en toe lachend en zwaaiend langs de rij met ieder een pet of poster. De queeste voor de Wii en Zelda had mijn kans op leuke goodies verspild. Toch werd dit gemis al snel goedgemaakt door een spannende boks match tegen een goede vriend. In het spel gebruik je beide controller onderdelen als bokshandschoenen. Je kunt zowel links als rechts uithalen. Door de controllers bij elkaar te brengen kun je blokken of stoten ontwijken. De manier van reageren laat soms nog een beetje te wensen over. De Nunchuck sensor heeft net iets meer vertraging als de apparatuur in de WiiRemote. Ondanks de kleine technische onvolkomenheden is Wii boxing ontzettend leuk als multiplayer spel. Door uitbundige bewegingen, waardoor je echt in het spel gezogen wordt, is Wii boxing echt een “poor-mansâ€? Tai-bo. Helaas was het ook het enige spel wat ik uit de WiiSports compilatie heb kunnen spelen.

Next up was Wii Play. De WiiShooting demo was zowel verslavend als goed uitgewerkt. Wederom waren ook hier de controls erg wennen; de Wii controller reageerde zo soepel en snel dat het minste of geringste tikje ervoor zorgde dat de cursor over het scherm schoot. Het feest werd compleet toen tussen de gewone targets door af en toe een duckhunt eendje voorbij kwam vliegen. Nostalgie op zijn best, ondanks dat het niet veel diepgang bood. Voordat we terugrenden naar de Wii stand om nog een aantal andere spellen uit te proberen, werd er gepauzeerd op de beursvloer. Een stevig broodje Unox kostte drie euro vijftig. Het bakje patat van 2 euro(wat eerst duur leek) was misschien toch een betere optie geweest. Na deze welverdiende snack wisselden we het Wii geweld uit voor Yoshi’s Island DS.

Yoshi’s Island DS, is een lang verwacht vervolg. Na de ietwat teleurstellende en korte Yoshi Story, Yoshi Touch&Go en Yoshi’s Universal Gravitation, kan ik jullie verzekeren dat dit spel wèl de moeite waard is. Het muntjes verzamelen en rondspringen met de groene dino voelt erg goed. De diverse baby’s voelen zich bovendien helemaal thuis op de Nintendo DS. Het spel wordt afgemaakt met een aantal vrolijke effectjes en subtiele deuntjes die we echter niet konden horen(met dank aan de Guitar Hero 2 show!). Tussendoor vingen we nog een glimp op van een aantal smakelijk boothbabes en een aantal andere DS spellen. De welgeteld tien seconden StarFox Command waren weinig hoopvol; de besturing was redelijk en grafisch ging het ook nog wel, maar waar is toch dat gevoel?

Nintendo kreeg hete voeten en besloot het publiek te verblijden met Goodies, een “lul-zakjeâ€? zoals Skate het noemde werd het publiek in gesmeten, twee man van ons gezelschap ving er eentje en wederom zat ik er niet bij. Het kleine stoffen zakje doet prima dienst als opbergmethode voor een mobiel of Game Boy Micro. De goodiehunt van ons team eindigde met een PU pet en T-shirt, die de heren wel zelf moesten betalen. Vlak voor het einde van de show sprintten we nog eventjes terug naar de Wii stand om Call of Duty 3 en Red Steel te spelen. Echter bleven we steken bij Excite Truck, een spel gemaakt door Monster Games, exclusief voor de Nintendo Wii. Logisch Nintendo financiert de boel! Excite Truck, de naam zegt het al, je rijdt in een truck en het is “Excitingâ€?. Het spel is daadwerkelijk snel en soepel maar men heeft een aantal fundamentele foutjes gemaakt die wellicht het spelplezier ietsje verzieken. Zo kun je zowel de controller kantellen als draaien om te sturen. Het is echter onduidelijk wat nu beter werkt. Daarnaast is er de mogelijkheid om de controller naar voren of achteren te bewegen om je truck soepel over een berg te krijgen. Het landschap is gevuld met iconen om het landschap te vervormen. Zo kun je tegenstanders afvuren of voor jezelf een schans bouwen. Deze in de filmpjes indrukwekkende feature was in het spel ietwat teleurstellend. Toch speelde Excite Truck op één of andere manier lekker, zo lekker zelfs dat ik er serieus over nadenk om het spel aan te schaffen.

Met Excite Truck was de Gameplay voor ons ten einde, de algehele impressie is vet maar druk. Drieëneenhalf uur wachten, tja, ik heb het aan mijn gekte voor Zelda te danken, maar toch bedroeg het andere jaren 20 minuten. Daarnaast was de Nintendo stand erg onoverzichtelijk gebouwd, mede door een grote tennisbaan die een hoop oppervlakte opslokte. Daar hadden makkelijk 20 Wii’s met Zelda kunnen staan. De Wii console zelf trok ontzettend veel bekijks, de diverse apparaten stonden veilig achter glas. Het kleine elegante apparaat heeft dezelfde glossy afwerking als de Nintendo DS Lite. De blauwe lamp voorin de disc-drive is zowel functioneel als stijlvol. Een groene LED en ATi logo maken de Wii af. Al met al was de PU Gameplay 2006 een daverend succes, boothbabes, vette games en vooral mijn eerste ervaringen met de Wii! Toch is het succes ook het grootste minpunt van de beurs. Drieënhalfuur in de rij voor Zelda, dat doe ik geen tweede keer…

Foto’s: GameParty.net