Review: The Legend of Zelda: Phantom Hourglass (Nintendo DS)

De Zelda-serie is chronologisch gezien altijd al een puinhoop geweest. Het was ook niet de bedoeling om er een grote legende van te maken in het begin van de serie. Daarom kwam het dat Zelda II: Adventure of Link zo anders was dan de allereerste [tag]Zelda[/tag]-game. En sommige games waren indirecte vervolgen, andere delen speelden zich weer in een compleet andere Zelda-wereld af... Nee, het is voor een Zelda-fan niet makkelijk om bij te houden hoe elk deel in de serie past. Gelukkig heeft [tag]Nintendo[/tag] het met [tag]The legend of Zelda: Phantom Hourglass[/tag] voor de [tag]Nintendo DS[/tag] wat makkelijker gemaakt. Het spel is namelijk een direct vervolg op de GameCube-titel The Wind Waker en speelt zich dan ook een korte tijd na het verhaal van deze game af.

Het verhaal is zo klaar als een klontje, toch als je al een Zelda-game hebt gespeeld: Tetra, oftewel prinses Zelda maar dan als piraat verkleedt, wordt ontvoerd door een berucht spookschip en het is weer aan onze held Link om haar te redden. Hiervoor dient de speler, in de huid van de groengemutste hoofdpersoon, kerker na kerker te doorzoeken om uit te vissen waar het spookschip zich bevindt en hoe Tetra gered kan worden.

Intuïtief

Dit deel is zoals daarnet vermeld voor de Nintendo DS, dus werd er hevig geïnvesteerd in touch screen controls! In feite bestuurt de speler Link niet direct, maar gebruik je Link’s elfje Ciela om Link te besturen. Simpel gezegd: als je Ciela richting geeft zal Link volgen. De controls zijn erg intuïtief gehouden: raak het scherm aan op een plek en Link loopt in die richting. Hoe verder de stylus van hem is verwijderd, hoe sneller Link rent. Raak een vijand aan en onze groene kameraad voert een aanval met zijn zwaard uit. Een pot, ton of ander dergelijk voorwerp aanraken doe je als je wilt dat Link dat voorwerp oppakt, terwijl het aanraken van een schakelaar Link deze gaat aan- of uitzetten.

Kortom: het is allemaal erg simpel gehouden. Daar is ook een reden voor: deze Zelda-game is bedoeld om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met één van Nintendo’s belangrijkste series, ook de casual gamers dus. Er zijn nog wel enkele gevorderde bewegingen, zoals een koprol of de special moves met het zwaard, maar over het algemeen is het niet zo moeilijk. Via het touchscreen is het ook mogelijk om notities te maken op een kaart, iets dat vaak erg handig is bij het oplossen van puzzels, en dit type puzzel komt wel vaak voor. Ook de microfoon wordt op bepaalde momenten gebruikt, zoals bijvoorbeeld om fakkels uit te blazen of monsters met grote oren te verslaan. De bedoeling van de gemakkelijke controls is echt goed gelukt en als gevolg is de leercurve bijna nihil te noemen.

Water, water en nog eens water

Ook in dit avontuur moet Link weer het ruime sop op, ditmaal met kapitein Linebeck op zijn naar zichzelf genoemde stoomschip (de S.S. Linebeck). In de traditie van Zelda-games vallen in de spelwereld weer veel geheime locaties met bonussen te ontdekken. Overigens gebeurt dit varen door simpelweg een lijn te trekken op de zeekaart, waarna het schip plichtsgetrouw deze koers volgt. Dat het schip niet direct bestuurd wordt, creëert echter wel een beetje een grens tussen de speler en het spel, vooral voor de mensen die het zeilen van The Wind Waker gewend zijn. Maar algemeen bekeken levert dit weinig problemen en is het slechts een kleine ergernis. Deze keer is het niet Vaati of Ganondorf, de meest voorkomende vijand in de Zelda-serie, die problemen veroorzaakt maar wel een nieuwe vijand genaamd (spoiler!) Bellum.

Afgezien van de unieke eigenschappen van de Nintendo DS die benut worden, is Zelda Phantom Hourglass overigens wel een redelijk stereotiep Zelda-avontuur. Ga de kerkers af, verkrijg nieuwe wapens en versla de eindbazen, waarna je weer diverse onderdelen voor een bepaald voorwerp krijgt dat je helpt in een latere missie. Niet dat dit slecht is, maar het is verre van onverwacht. De meeste fans hadden een soort van Four Swords-avontuur verwacht als eerste DS-Zelda. Daar tegenover staat dan wel weer dat de nieuwe mogelijkheden in feite als frisse wind beschouwd kunnen worden. Dat schijnt een vaker voorkomend gezeur te zijn van Zelda-fans, dat de serie niet verder evolueert. Maar wat kan Nintendo eigenlijk doen om het te laten evolueren EN het klassieke Zelda-gevoel te behouden?

Het vorige gezeur is trouwens niet bedoeld als kritiek op de serie want het is weer een feest om met Link te spelen. De puzzels zijn bijzonder leuk gevonden, het verhaal ontwikkelt zich tot een mooi avontuur en de eindbazen zijn weer meesterwerkjes die elk een aparte manier nodig hebben om hen te verslaan. De grafische stijl is dezelfde als die van The Wind Waker, in die zin dat de 3D-modellen gebruik maken van cellshading, wat een cartoon-achtige look oplevert. Het ziet er dan ook allemaal bijzonder schattig uit, en het is een prestatie dat ze cellshaded graphics kunnen maken met de kracht van de Nintendo DS. Momenteel is dit vast één van de mooiste games die voor het platform verkrijgbaar is.

Het ziet er fantastisch uit en het speelt als een topgame, maar is er iets mis mee? Nou ja, “mis” is een groot woord aangezien het om een specifieke kerker in de game gaat, maar het is wel een behoorlijk groot deel van het spel. De “Temple of the Ocean King” is een kerker die bijzonder veel niveaus bevat. Je komt gedurende het spel hier dan ook vaak terug, elke keer dat je een kerker en een eindbaas hebt overwonnen, en omdat elk niveau een bepaald nieuw voorwerp vereist, zoals de boomerang of bommen, is deze kerker elke keer weer anders. Het betekent dus niet dat als je de eerste keer erdoor geraakt, dat je een tweede keer erdoor zal geraken. En hoewel dit moeilijk klinkt, en soms ook wel is… het is toch meer irritant dan iets anders.

Maar het grootste probleem in deze Ocean King Temple is dat er een nadruk ligt op ontwijken-en-verstoppen. En dit hangt samen met een tijdslimiet. Daar komt het concept van de gametitel in het verhaal terecht: de Phantom Hourglass. Deze zandloper heb je nodig om in de Temple of the Ocean King rond te lopen en geen levens te verliezen, omdat er een mist rondhangt in de tempel die je gezondheid aantast en waar alleen het Hourglass tegen kan. Maar er is ook een nadeel als het zand uit het Hourglass op is, want dan heb je niet lang meer voordat de mist je aantast en het GAME OVER wordt.

Het wordt moeilijker gemaakt door vijanden genaamd ‘Phantoms’ die in de tempel rondlopen. Je zou zeggen: kun je die vijanden niet gewoon aanvallen? En dan komen we even terug op het verstoppen-en-ontwijken. Als zo een Phantom je ziet, dan kan je beter lopen gaan en je verbergen op speciale plekjes waar het zand van het Hourglass niet loopt en je kan blijven staan zonder dat er tijd wordt verspild. Halverwege, dus na een bepaalde verdieping van de tempel, krijg je de mogelijkheid om via een portaal vanaf het begin van de tempel naar dat portaalpunt te warpen, maar dat neemt de frustratie van steeds hetzelfde te moeten doen niet weg. Doet dit veel afbreuk aan het spelplezier? Nee, eigenlijk niet maar het valt wel enorm op omdat de rest van de game zo vlot speelt zonder tijdslimiet.

Niettemin is dit het spel waar je op gewacht hebt, als je een fan was van The Wind Waker, en als Zelda-fan moet je deze gewoon in je collectie hebben. Het is misschien niet zo lang als het vorige spel, Twilight Princess, maar het heeft een tempo dat snel genoeg is en je zult weer uren aan je Nintendo DS vastgekluisterd zitten. The Legend of Zelda: Phantom Hourglass is wat ons betreft een geslaagde draagbare versie van een eeuwenoude serie die nog steeds haar fans weet te boeien. De controls zijn erg innovatief, het spel is voor iedereen toegankelijk en het ziet er gewoon beeldschoon uit.

Score: 8,5/10