Review: Mario en Sonic op de Olympische Spelen (Nintendo DS)

Eind vorig jaar namen [tag]Team Sonic[/tag] en [tag]Team Mario[/tag] het al tegen elkaar op in [tag]Mario en Sonic op de Olympische Spelen[/tag] voor de Wii, en nu vechten ze het nog eens op sportieve wijze uit in Mario en Sonic op de Olympische Spelen voor de [tag]Nintendo DS[/tag]. Bij de draagbare versie van de game moet je alvast veel minder bewegen, maar er moet wel stevig worden gekrast op het touch-screen!

De Wii-versie van [tag]SEGA[/tag]’s [tag]Mario and Sonic at the Olympic Games[/tag] kreeg van ons een welverdiende 7,5/10 en werd door ons vooral geprezen omdat je flink wat moet afzweten bij het spelen van de game. Kort na de aankondiging van de Nintendo Wii-versie van het spel kondigde SEGA de Nintendo DS-versie aan. Beide games zijn qua opbouw en aanbod aan sporten en karakters vrij gelijkaardig, maar het grote verschil ligt hem natuurlijk in de controls van de game. Elke sport vereist natuurlijk een ander besturingsschema hoewel er weer vaak dezelfde elementen terugkeren. Bij sporten zoals de 100m/400m lopen en het hordelopen zal je bijvoorbeeld moeten beginnen met je pennetje op het touch-screen te plaatsen om op te laden, om dan vervolgens na het horen van het startsignaal als een gek over het aanraakscherm van je NDS te krassen om je karakter de benen van zijn lijf te laten lopen.

Typisch Belgische sport: wielrennen!

Nieuwkomer in Mario en Sonic op de Olympische Spelen is wielrennen, een discipline waarbij je, zoals bij nog andere sporten in het spel het geval is, moet spelen met de klassieke knopjesbesturing. Wielrennen is één van de sporten die wat meer uithouding van je karakter verwachten waarbij je dus niet alleen snel moet zijn, maar je ook nog eens moet inschatten wanneer je poppetje uitgeput zal zijn. Precisie en inschattingsvermogen zijn ook weer een must bij minigames zoals boogschieten en shooting. De ene sport is wat korter dan de andere waardoor dit best een goede game is voor onderweg. Zestien sporten is niet zo heel veel, maar na een eerste speelbeurt zal je ze met plezier nog een keertje spelen. Bovendien zijn er ook weer de zogenaamde droomevenementen waarbij je de dream-versie van bepaalde sporten kan spelen en er nog wat elementjes worden toegevoegd waardoor je kansen van het ene moment op het andere kunnen keren.

Naast het winnen van nieuwe disciplines worden er uiteraard ook trofeetjes uitgedeeld, en naast trofeeën zijn er nog enkele andere dingen die je kan behalen waardoor de game gameplay wat uitgerokken wordt. Er is ook in de DS-versie van Mario en Sonic op de Olympische Spelen een gallery aanwezig waarin je wat minispelletjes kan spelen die niet echt met sport gerelateerd zijn, maar wel leuk zijn om eventjes iets anders om handen te hebben. De sporten kan je afzonderlijk spelen ofwel in de circuit mode waarbij je enkele disciplines na mekaar moet spelen. Eindig je bij de eerste drie, dan krijg je een leuke beker en speel je de andere circuits vrij. Dan zijn er ook nog eens missies die je kan spelen met elk karakter afzonderlijk. Ieder spelkarakter heeft vijf missies die je eerst ook zal moeten unlocken om er prijzen mee te winnen. Echt speciaal zijn deze missies niet, maar het zorgt er ook weer voor dat het spel wat uitgebreider is.

Misleidend Nintendo WiFi Connection-logo

Tegenwoordig zetten ontwikkelaars al snel een Nintendo WiFi Connection-logo op de boxarts van hun games, terwijl die modes soms niets van waarde toevoegen aan een game. Dit is ook het geval met deze Mario en Sonic op de Olympische Spelen voor de Nintendo DS; je verwacht online gaming, maar in plaats daarvan krijg je wat suffe online leaderboards die erg traag updaten. Via de draadloze multi- en single-card play kan je het gelukkig wel in de verschillende sporten tegen elkaar opnemen. Grafisch ziet dit er voor een Nintendo DS-game geweldig goed uit. De kwaliteit van de 3D-graphics valt goed te vergelijken met die van Mario Kart DS. Ook de deuntjes en andere geluiden in het spel zijn erg verzorgd en passen goed bij de setting van de game.

Gemiste kans

De graphics zijn fijn, het geluid en het aanbod karakters zijn dik in orde, maar toch mankeert er iets aan de NDS-versie van Mario en Sonic op de Olympische Spelen. Allereerst valt het leukste aspect van de Wii-versie al weg doordat de controls natuurlijk heel wat minder inspanning vragen van de speler. Bij de meeste minigames komt het er gewoon op aan van op het juist moment een tikje te geven en wat te krassen. In multiplayer is de game hierdoor ook al een stuk minder spannend, en dan kan je nog niet eens online spelen tegen anderen. Bovendien werkt de touch-screen besturing bij sommige disciplines, waaronder trampolinespringen, niet helemaal naar behoren. Volgens ons is Mario en Sonic op de Olympische Spelen gewoon de volle pot niet waard en haal je beter de Wii-game in huis.

Score: 6,5/10