Review: Ikaruga

De Virtual Console van de Wii is een mooie bron van retrogames, maar wij hadden zin om het eens niet al te ver te zoeken. Steve Foucart rommelde voor ons nog eens in zijn GameCube collectie om nog wat klassiekers te spelen. Eén van de Cube-classics die de revue passeerde is de space shooter Ikaruga. Was deze game nog een speelsessie waardig of belandt hij terug in de kast?

Om met een cliché te beginnen: je houdt van dit spel of je moet er niets van weten. Fans prijzen Ikaruga omdat het een origineel concept en een echte uitdaging biedt. Tegenstanders vinden het te moeilijk en grafisch achterhaald. Het simplistische achtergrondverhaal maakt een gamer ook niet bepaald gelukkig. Toch heeft een Ikaruga een trouwe fanbasis. Terecht of niet?

Het verhaal is kort samen te vatten: een machtsgeil mannetje graaft toevallig een object op dat hem de ultieme kracht geeft. In plaats van de honger de wereld uit te helpen en te zorgen voor wereldvrede – zoals we allemaal zouden doen natuurlijk– verovert hij de aarde. Een man, de speler dus, vecht terug met behulp van het beste gevechtsvliegtuig dat er ooit heeft rondgevlogen.

Meer is er niet te vertellen, en dat is niet erg. Ikaruga is een traditionele space shooter, en daar moet niet al te veel bagage bij. Maar tegelijkertijd breekt het spel met dezelfde traditie door een nieuw element toe te voegen. Alles ontwijken / afknallen dat je pad kruist, is meestal zowat het enige waarmee een gamer zich moet bezighouden in deze spellen. Maar hier introduceren de makers iets nieuw. Er zijn namelijk twee soorten energie: zwart en wit. De Ikaruga, het vliegtuig waarmee de speler vliegt, kan veranderen van witte naar zwarte toestand. In de ‘witte modus’ ben je onkwetsbaar voor alle witte aanvallen. Meer zelfs, je krijgt energie bij als je er tegen vliegt en die energie is nodig voor het afschieten van een telegeleide superaanval. Hetzelfde geldt voor de ‘zwarte modus’. Dat betekent dat de speler altijd alert moet zijn en voortdurend moet wisselen tussen wit en zwart. Soms is het wat overdreven – elke halve seconde op de A toets rammen is echt niet lang vol te houden - maar liever dit dan de soms saaie levels in andere games. Denk er wel aan dat tegen objecten botsen – wit of zwart - altijd vrij dodelijk is. De ene energie doet bovendien dubbel zoveel schade aan tegenstanders van de tegenovergestelde kleur (En nou wil ik in de comments niet lezen dat wit en zwart geen kleuren zijn)

De AI in dit spel is onbestaande. Vijanden doen ALTIJD hetzelfde. Sommigen vinden dit voorspelbaar en niet van deze moderne gametijden. Ik vind het daarentegen een voordeel, de makers hebben hiervoor duidelijk gekozen. Wisselen tussen wit en zwart en dan nog vijanden die je achtervolgen… Ikaruga zou onspeelbaar zijn en belanden in menig vuilnisbakje. Dat betekent wel dat de speler in de eerste plaats een goed geheugen moet hebben. Wat, waar en wanneer? Alleen als deze vragen en hun antwoord, goed ingeprent zijn, is het spel uit te spelen. Want er mogen dan maar 5 (korte) levels zijn, de constante en soms (té) chaotische actie geeft het spel wel een lange levensduur. De ontbrekende AI betekent ook dat alles van de speler afhangt. De factor ‘geluk’ is hier niet van toepassing. ‘Pech’ dat die ene vijand net in die richting vloog, doet er niet toe. Je weet immers wat iedereen gaat doen. Op power ups en nieuwe wapens moet je niet wachten. Wit of zwart, traag of snel vuren, meer keuze is er niet. Ik was eerst niet onder de indruk van de beperkte mogelijkheden, maar besefte later wel dat het bijdraagt aan de elegante eenvoud van dit spel. Meer is niet altijd beter. Na elk level krijgt de dappere gamer een score, gaande van C tot A. (D is misschien ook mogelijk, maar zo slecht ben ik dan blijkbaar niet.) In de meeste games boeit het me niet welke score ik haal, als ik het maar beëindig. Maar hier heb ik wel de drang om elke keer beter te doen om die ‘A’ te halen.

Met twee spelen kan ook. Samenwerken is echt mogelijk en biedt een reëel voordeel. De ene speler kan bijvoorbeeld als schild voor de andere vliegen. Maar vergis je niet, er zijn ook nadelen. Op drukke plaatsen bijvoorbeeld, waar de kogels je rond de oren vliegen en elk plaatsje broodnodig is, vlieg je best niet tegen de andere speler aan. De ene duwt de andere wel degelijk weg en wie wil er in godsnaam kennismaken met kogels van de vijand? De grafische kwaliteiten zijn niet geweldig. Er zijn soms mooie explosies te zien, maar als moderne gamer zijn we veel meer gewoon. Er werkten dan wel maar 4 developers aan dit spel en dat is natuurlijk een vrij goed excuus voor de middelmatige grafische prestaties. Het probleem is dat ik daar, als speler, weinig boodschap aan heb. Aan de geluiden en de muziek heeft het viertal wel veel aandacht besteedt.

Ikaruga is één van de meest ondergewaardeerde spellen, verschenen op de GameCube. Het is een ouderwetse space shooter, die leuke vernieuwingen brengt en een echte uitdaging biedt. Enige minpunten zijn de beperkte grafische mogelijkheden en de chaotische actie. Beginnende/sporadische gamers zullen Ikaruga minder goed vinden, door de hogere moeilijkheidsgraad. Voor de liefhebbers van space shooters is Ikaruga een absolute must. Bovendien is de game een ware rariteit, en als hij je pad kruist is het meestal tegen een zacht prijsje.

Score: 8/10