Preview: Super Mario Galaxy (Wii)

The Legend of Zelda: Twilight Princess verscheen vlak na de launch van de [tag]Wii[/tag] en dat was helaas duidelijk te merken. Hoe goed de gameplay en sfeer ook waren, het bleef toch een [tag]GameCube[/tag] port met middelmatige graphics, enkele tekortkomingen (géén lipsynchronisatie) en een minimale ondersteuning van de [tag]WiiRemote[/tag]. Dit wil [tag]Nintendo[/tag] bij [tag]Super Mario Galaxy[/tag] voorkomen. Vandaar dat er geen [tag]Mario[/tag] game was bij de [tag]Wii[/tag] launch maar dat we een aantal maanden hebben moeten wachten.

In Super Mario Galaxy is Peach nog steeds niet geëmancipeerd en krijgt ze het weer voor elkaar om ontvoerd te worden. Na tientallen reddingen kan Mario er nog steeds geen genoeg van krijgen en dus springt, zweeft en vliegt hij achter de ontvoerder aan. Voor de verandering is dit niet Bowser maar zijn het een aantal ruimtewezens. Deze achtervolging staat garant voor heel wat platform plezier met een twist, het speelt zich namelijk af op asteroïden in de ruimte dat weer gekke dingen oplevert met de levelstructuur en de zwaartekracht. Mario fans hoeven niet bang te zijn dat hun geliefde game-icoon plotseling met een ruimtepak rondloopt (al was dit wel het geval bij de ruimte wereld in Super Mario Land 2), blijkbaar kunnen loodgieters gewoon ademhalen in het oneindige heelal. Hetzelfde geldt voor de overbekende vijanden zoals de Koopa’s en Goomba’s die in ruim(t)e maat aanwezig zullen zijn.

De asteroïden verschillen qua grootte, structuur en daarbij horende vijanden. Sommige zijn heel klein, bij andere zul je (volgens de makers, ik moet nog maar zien of het klopt) niet eens kunnen zien dat het een bol is (net als bij de aarde dus). Per level is de speelduur verschillend met een maximum van 20 minuten. Het totale aantal levels is niet bekend maar met de speelduur zal het ongetwijfeld wel snor zitten. Doordat de levels vrij klein zijn is de afwisseling groter en dit maakt deze game ook uitermate geschikt voor korte spelsessies. Leuk is dat je bij sommige asteroïden ondersteboven kunt lopen (door de zwaartekracht) of zelfs naar het binnenste gedeelte toekan (Jules Verne zou zich omdraaien in zijn graf). De ondergrond bestaat niet alleen uit saaie rotsen (zoals bij de asteroïdengordel in ons heelal wel het geval is), je zult ijs, lava, vuur, obstakels, hindernissen en struiken tegenkomen. Typisch Mario zijn de eindbazen en die zijn dan ook alom vertegenwoordigd. Stuk voor stuk torenen ze hoog boven Mario uit en bestoken hem met diverse (vrij pijnlijke) aanvallen. Zo is er een reusachtige spin die groene zuurstralen afschiet. Met de Remote kan je delen van het web als een katapult gebruiken om Mario tegen het spinnenlijf aan te schieten. Behalve de spin zag ik ook een enorme robot. De bedoeling is om op zijn hoofd te klimmen om hem zo uit te schakelen.

Grafisch komt alles groots en kleurrijk in beeld. Het is duidelijk dat dit een game is voor de next-generation, al gebruik ik dat woord liever niet, want de GameCube had deze pracht niet kunnen draaien. Over dan naar de besturing. Die verloopt natuurlijk met de WiiRemote en de Nunchuk controller. Met de Nunchuk kan je lopen (analoge stick) en springen. Door de Remote heen en weer te schudden voert Mario een draaiaanval uit of mept hij projectielen terug. Tot nu toe niets opzienbarends. Maar gelukkig heeft Nintendo iets compleet nieuws bedacht. Er is een soort muiscursor, in de vorm van een sterretje, dat je bestuurt door met de Remote te richten. Met de B knop kan je vervolgens interactieve objecten activeren waarbij je sleep-, gooi- en duwbewegingen moet maken.

Super Mario Galaxy koppelt een haast ongelimiteerde vrijheid (je kan op elke asteroïde doen wat je wilt en vrij tussen de verschillende levels switchen) aan enorm gevarieerde levels, leuke eindbazen, kleurrijke 3D graphics, welbekende platformactie en een vernieuwende besturing. Ik kan nu al niet wachten tot hij uitkomt. De release staat gepland voor 2008.